cannot-x's Fiction

ความเงียบอันน่าอึดอัดเกิดขึ้นเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่คนร่างสูงขับรถออกมาจากยูชอนเซน นัยน์ตากลมใสเหลือบมองคนข้างๆเป็นระยะ เม้มริมฝีปากบางของตนเองจนเป็นเส้นตรงแสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวคิดมากขนาดไหน เรย์อิจิไม่มีทีท่าว่าจะกระชากสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกออกไปเสียที ดูเคร่งขรึมและน่ากลัวจนชิราอิชิ ตัวน้อยหงอย

 

"ลงมาสิ" เรย์อิจิกล่าวเสียงเรียบหลังจากลงจากรถเรียบร้อยแล้ว ตาคมกล้าแน่วแน่มากที่จะมองไปทางอื่นนอกเหนือจากดวงหน้าน่ารัก เชนค่อยๆลงมาจากรถกระชับเป้สีดำๆขาวๆของตัวเองแน่นก่อนจะเดินตามคนร่างสูงที่หายลับเข้าไปในร้านกระจกที่ตกแต่งอย่างสวยหรูร้านใหญ่ เชนหยุดมองแล้วก็ระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นของตกแต่งส่วนใหญ่เป็นมิคกี้เมาส์ตัวโปรด

 

"ยินดีต้อนรับค่ะ /ครับ" เสียงพนักงานหลายคนส่งเสียงทักทายแม้ว่างานในร้านจะยุ่งขนาดไหน พวกเขาก็ไม่ลืมที่จะทักทายลูกค้าผู้มาใหม่ คุโรซาวะ เรย์อิจิ นั่งรอให้ร่างบางที่กำลีงรื่นเริงกับมิคกี้ตัวน้อยใหญ่ในร้าน

"เอ่อ คุณเรย์ฮะ .."

 

"ชั้นจะนั่งตรงนี้" กล่าวออกมาเสียงเรียบ เมินหน้าหนีชิราอิชิ ไปอีกทาง เชนทำแก้มป่องน้อยๆ ก่อนจะเดินตามพี่สาวพนักงานไปทางโซนเสื้อผ้า นัยน์ตาสีดำจ้องมองคนตัวเล็ฏที่เดินหน้าบูดจากไปพลางถอนใจออกมาน้อยๆ นึกชื่นชมตัวเองไม่ได้ว่า เก่งแค่ไหนที่พยายามไม่มองหน้าเชนได้สำเร็จ ไม่งั้น เขาอาจจะต้องใจอ่อนอีกเป็นแน่  ที่ทำตัวเป็นไอ้แก่งอนเด็กอยู่นี่ก็ไม่ใช่เพราะอะไร

 

แค่ชิราอิชิ เชน ปฏิเสธที่จะ 'รักษา' ให้เขาแค่นั้นเอง..!
ไม่มีอะไรมากหรอก แค่โดนปฏิเสธน่ะ..!!

 

แถมตอบเสียงมั่นอกมั่นใจเด็ดขาดเสียเขานึกทึ่ง พยายามหว่านล้อมเท่าไหร่คนตัวเล็กก็ยืนยันว่า 'ไม่'คำเดียวตลอด ไม่เข้าใจทำไมเชนถึงไม่ตอบตกลง เบื่อเขาแล้วรึไง!? เขามันแก่เกินไปใช่มั้ย!? หรือเชนชอบแบบเด็กม.ปลายวัยใส ? เออสิโว้ย เขาไม่ได้เป็นเด็กม.ปลายนี่หว่า เขามันแก่ เขามันไม่หล่อ เขามันหื่น เขามันใจร้อน เขามันพวกขี้หึง เขามันชั่ว!

 

"เด็กเมื่อกี้น่ารักจังเลย ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกค้า ชั้นหยิกแก้มไปแล้วนะ" พนักงานสาวเดินกลับมาท่าทางบ้าคลั่ง เรย์อิจิปรายตามอง เล็กน้อยก่อนจะกลับมาสนใจอย่างอื่นทั้งๆที่หูนั้นกำลังรับฟังบทสนทนาต่อไป

 

"นั่นสิ เด็กอะไรไม่รู้ ตัวนิดเดียวเอง น่ารักว่ะ"

 

 

พนักงานหนุ่มซึ่งกำลังจัดของพูดสนับสนุนเพื่อนร่วมงานสาวที่กำลังเคลิบบเคลิ้มไปกับเสน่ในแบบชิราอิชิ เชน เรย์อิจิแอบมองหน้าเจ้าเด็กหนุ่มวัยละอ่อนที่กล่าวชมเชนของเขา นึกสงสัยแบบพาลๆว่า หน้าตาเด็กๆแบบนี้รึเปล่าที่เชนของเขาชอบน่ะ? เวลาผ่านไปร่วมหลายนาที หรือบางทีอาจจะเป็นชั่วโมง พนักงานสาวที่คอยดูแลเชนก็เดินนำคนร่างเล็กออกมายังเคาน์เตอร์เพื่อชำระเงิน เรย์อิจิลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเช่นกัน

 

"15,XXXเยนค่ะ" หญิงสาวกล่าว เชนกำลังจะล้วงเงินออกจากกระเป๋าก็ต้องชะงักเมื่อคมือแกร่งยื่นเครดิตการ์ดตัดหน้า กำลังจะอ้าปากค้านหากแต่ต้องเงียบเสียงไว้เมื่อใบหน้าคุโรซาวะ ตอนนี้ ไม่เหมาะแก่การขัดขืนทั้งสิ้น เชนไม่อยากจะกลับเข้าไปในรถเท่าไหร่ ไม่เคยรู้สึกอยากคุยกับใครมากเท่านี้มาก่อน แต่จะให้ไงล่ะ ในเมื่อคนข้างๆเต็มใจที่จะคุยกับเขานักกนี่!?[เชนโหมดประชดชีวิต]

 

"คุณเรย์ฮะ .."

 

"หิวว่ะ อยากกินอะไรมั้ย" ถึงแม้คนข้างๆจะพูดด้วยแต่น้ำเสียงกลับห้วนให้ความรู้สึกเย็นชา แบบนี้ เชนเลือกที่จะให้เรย์อิจินั่งเงียบดีกว่า คุณเรย์พูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ทำเอาเขาใจไม่ดีเลย..

 

"เอ่อ ..อะไรก็ได้ฮะ"

 

"เลือกมาซักอย่างสิ"

 

"ผ..ผมไม่หิวฮะ"

 

"แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก"

 

"ก..ก็คุณเรย์หิว .."

 

"...."

 

"...."

 

"หิวอย่างอื่นต่างหากล่ะ" เชนกระพริบตาปริบอย่างไม่เข้าใจความหมายและสายตาหื่นกามที่มองมาแม้แต่น้อย

.

 

 

 

 

.
 
 ชั่วโมงประวัติศาสตร์ชาติป่นปี้ลงเพราะเงื้อมมือของชิราอิชิทั้งสองที่บุกเข้ามาโวยวาย ครูประจำวิชากราดเกรี้ยวชี้หน้าด่าทั้งๆที่ในมือยังถือหนังสือประกอบการสอนเล่มโต แว่นตาเอียงกระเท่เร่ขณะที่กำลังก่นด่าว่าอดีตลูกศิษย์ตัวดี

 

"ชิราอิชิ! ห่วยแตกสิ้นดีเลย หนอย กล้ามากที่บุกเข้ามาโวยวายในชั่วโมงของชั้น! อย่าไปบอกใครเชียวว่าเธอเป็นลูกศิษย์เร็นเงะ!!"

 

"ข..ขอโทษครับ" โชพูดตะกุกตะกักมองหน้าครูวัยทองที่กำลังโกรธเกี้ยว ชุนก้มหน้านิ่งไม่กล้ามองสบตาอาจารย์สุดรัก

 

"ชิราอิชิ เชนน่ะ โชคดีมาก..! ที่ไม่มีนิสัยโหวกเหวกโวยวายอย่างพวกเธอ หัดดูน้องเป็นตัวอย่างซะบ้างสิยะ"

 

"....." ไม่นานออดหมดเวลาก็ดังขึ้น นักเรียนปีสามห้องAเริ่มเก็บกระเป๋าเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน หัวหน้าร่างบัฟบอกทำความเคารพ ก่อนที่คุณครูร่างโปร่งจะเดินสะบัดออกไปอย่างโมโห ไม่ลืมที่จะเอาไม้เรียวของเธอฟาดที่หน้าแข้งของอดีตศิษย์รักทั้งสอง

 

"เชนไปไหน!!?"

 

"ไม่มีใครตอบ พ่อล่อกระดูกหัก" ชุนและโชกลับเข้าสู่โหมดปกติอีกครั้ง ระหว่างเดินไปกั้นประตูไม่ให้เด็กในห้องออก บางคนถึงกับหน้าซีดเผือด เหงื่อไหลลงมา และบางคนก็เริ่มที่จะกัดปากอย่างประสาทเสีย

 

"อย่าบอกนะ ..ว่าไปกับไอ้ตะขบนั่นน่ะ" ชุนหรี่ตาแล้วมองรุ่นน้องที่รักเรียงตัว

 

"ฮะ เชนไปกับคุณเรย์ .." ยูตอบตามความเป็นจริง เฝ้าดูปฏิกริยาที่สนองตอบต่อสิ่งเร้าโดยฉับพลันของคนทั้งสอง โชและชุนมองหน้ากันอย่างมีความหมาย ความเงียบและความกดอากาศโรยตัวลงช้าๆ หากแต่เนิ่นนาน โชและชุนยังยืนยันที่จะสื่อสารกันโดยใช้สายตาต่อไป ไม่มีทีท่าว่าจะหันมาใช้เสียง และท่ามกลางความแปลกใจเป็นล้นพ้นของเกือบทุกชีวิตที่ประสาทเสีย ชุนกระตุกยิ้มออกมาน้อยๆแล้วหัวเราะลงลูกคอ

 

"วันเดียว แค่นั้นนะมึง!เห็นว่าวันนี้ทำคุณงามความดี"

 

"ฝากบอกมันด้วยล่ะ ถ้ากลับมาเชนมีรอบแตะต้องอะไรแม้แต่นิดเดียว แม่งตาย" โชกล่าว ก่อนจะเดินออกจากห้อง ทิ้งให้ห้อง3-Aตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ยูสูดหายใจเข้าหายใจออกลึกๆอย่างสม่ำเสมอ ไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าคนทั้งสองเกิดผีห่าซาตานเข้าสิงหรืออะไร ทำไมดูใจดี..?

.

 

 

 

 

 

 

.

 ชิราอิชิ เชน นั่งหน้ามุ่ยเคี้ยวพุดดิ้งคาราเมลอยู่เงียบๆที่โซฟาหน้าทีวี ระหว่างที่คนอื่นๆกำลังสรวลเสเฮฮากับรสชาติของอาหารค่ำสุดเลิศหรู เชนที่กินน้อย กินไวเลยถือโอกาสหลบหน้าเรย์อิจิ เดินไปเอาพุดดิ้งในตู้เย็นแล้วมานิ่งปลีกวิเวกคนเดียว นัยน์ตากลมโตหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ดูน่าสงสารพิกลจนสามทหารเสือสังเกตได้ ไม่นานนัก ระหว่างที่เชนกำลังตักพุดดิ้งคำสุดท้ายเข้าปาก ริคุ และ ไคเดินออกมาจากห้องอาหาร แล้วมานั่งขนาบข้างคุณหนูตัวเล็กที่มองมาอย่างน่าเวทนา

 

"คุณเรย์ทานเสร็จรึยังฮะ"

 

"ครับ คุณหนูทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ" ไคถามอย่างสงสารอดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มนุ่มๆของคนตัวเล็กเพื่อเป็นการหยอกล้อ

 

"ไม่มีอะไรฮะ ไคซัง ผมไปอาบน้ำนะฮะ"

 

"ครับ คุณหนู" ริคุและไคมองคนตัวเล็กจนไปถึงบันได เห็นว่าคุณหนูหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้านายร่างสูงของพวกเขา แถมใบหน้าน่ารนักก็สลดลงอีกต่างหาก น่าสงสารจับขั้วหัวใจ คุณเรย์ต้องทำร้ายจิตใจคุณหนูอีกแน่ๆ ใบหน้าคมอ้อยอิ่งอยู่ที่ดวงหน้าน่ารัก ก่อนจะเมินเฉยเดินขึ้นไปข้างบน ไม่สนใจเจ้าของสายตาวิ๊งๆที่เดินตามมาแม้แต่น้อย  ความเย็นของเครื่องปรับอากาศทำให้เชนยิ้มชอบใจ ชิราอิชิคนดีชอบอากาศเย็นๆเป็นที่สุด เรย์อิจิรู้ดีจึงต้องเดินขึ้นมาเปิดแอร์รอคนตัวเล็กนี่ไว้ก่อนจะเดินลงไปทานอาหาร บอกแล้วไงล่ะ ให้โกรธชิราอิชิตัวน้อยน่ะ ทำได้ แต่ถ้าไม่ตามใจ ไม่เอาใจคนตัวเล็กนี่ล่ะก็ เขาทำไม่ได้หรอก

 

"คุณรย์ฮะ .."

 

"อะไร"

 

"คุณเรย์อาบก่อนก็ได้นะฮะ.."

 

"อาบพร้อมกันนี่แหละ" ไม่พูดเปล่า มือแกร่งก็ฉุดข้อมือบางให้เดินตามเข้าไปในห้องอาบน้ำท่ามกลางความเหวอของคนตัวเล็ก เชนรูสึกน้อยอกน้อยใจคนตรงหน้าอย่างเสียมิได้ ทำไมคำพูดถึงฟงแล้วห่างเหินแบบนี้ล่ะ ทำไมคุณเรย์ถึงไม่ยิ้มให้เขาเลย

 

 เบื่อเขาแล้วหรอ ..?
ไม่เอานะ..

 

 

"บ..เบื่อผมหรอฮะ .." ถามเสียงเบาทั้งๆที่ยังตกใจในความคิดตัวเองไม่หาย เรย์อิจิที่กำลังจะเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างถึงกับต้องหยุดและหันมามองคนตัวเล็กที่ทำท่าน่าสงสาร ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดวงตากลมโตจ้องมายังเขาเพื่อรอคอยคำตอบ

 

"....."

 

"โกรธผมหรอฮะ..? เรื่องอะไรฮะ ..ร..เรื่องรักษาหรอ"

 

"....." เรย์อิจิยังคงนิ่งต่อไป ถึงแม้ใจจะเริ่มแกว่ง ชิราอิชิ เชนมีน้ำเสียงสั่นจนน่าใจหาย ถ้าหันกลับไปมองอีกที มีหวังได้เห็นน้ำตาเม็ดโตๆของคนตัวเล็กเป็นแน่

 

"ก..ก็ผมรักษาไม่เป็นนี่ฮะ ..ม..ไม่ใช่หมอซะหน่อย ฮึก ..ร.รักษามั่วๆคุณเรย์ ..ต..ตายขึ้นมา ผมจะอยู่ยังไงฮะ" ว่าแล้ว เจ้าตัวเล็กนิสัยน่ารักของคุโรซาวะก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น มือเล็กป้ายน้ำตาเม็ดโตของตัวเองที่แข่งกันไหลออกมาทิ้ง หันหน้าเข้ากำแพงเพื่อซ่อนความขี้แยจากคนตรงหน้า เรย์อิจิอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเอ็นดู แน่นอนว่าโรคจิตพอที่จะยืนดูคนตัวเล็กเช็ดน้ำตาอยู่คนเดียว

 

"ผ..ผมขอโทษที่รักษาไม่เป็น ผ..ผมจะตั้งใจเรียนแล้วมารักษาคุณเรย์ฮะ .." เรย์อิจิอยากจะขำออกมาให้ดังๆ ระหว่างที่เดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่ยังหันหน้าให้กำแพง ดูเหมือนคนตัวเล็กจะรู้ดีว่าเขาเดินเข้ามาใกล้ๆ รีบเช็ดน้ำตาเสียยกใหญ่ เรย์อิจิโอบเอวบางๆเข้ามาปะทะแผ่นอกกว้างค่อยๆจับเด็กน้อยหันหน้ามาหาเขา ใบหน้าคมก้มลงจูบเบาๆที่หน้าผาก

 

"ไม่เอานะ ไม่ร้องแล้ว โอ๋ ..คนดีของผม"โอบศรีษะคนตัวเล็กเข้าหาตัว แล้วกระซิบปลอบ

 

"ฮึก ผ..ผมรักษาไม่เป็นจริงๆนะฮะ"

 

"ครับ รู้แล้ว ขอโทษที่ไม่พูดด้วยนะครับ คนดี ขอโทษที่คิดอะไรปัญญาอ่อน" เรย์อิจิส่ายหน้าในความโง่เง่าของตัวเอง ตัวเขาก็ลามกจนคิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง หาว่าเชนชอบเด็กเอ๊าะๆวัยกระเตาะไฮสคูมั่งล่ะ หาว่าเชนเบื่อไอ้แก่หื่นกามแบบเขามั่งล่ะ ไม่เคยจะฉุกคิดแม้แต่วินาทีเดียวว่า คนตัวเล็กของเขา ต้องมีเหตุผลอะไรที่มันบ้องแบ๊วอย่างเช่น 'ผมไม่ใช่หมอ รักษาไม่ได้' 

 

"หายโกรธนะฮะ .." เชนพูดพลางช้อนตามองผ่านแพขนตาที่ชื้นไปด้วยน้ำใสๆ เรย์อิจิย้ม ก่อนจะสะดุ้งน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงลิ้นเล็กๆกำลังขยับอย่างแผ่วเบาที่ริมฝีปาก อดเพลินไปกับสัมผัสอ่อนนุ่มนั่นไม่ได้จนถึงกับหลับตาเคลิ้ม เรียวปากนุ่มทาบจูบออดอ้อนลงไปอย่างแผ่วเบา เรย์อิจิยอมอยู่เฉยๆให้คนร่างบางเป็นฝ่ายล่วงล้ำโพรงปากอุ่นร้อนของเขาแทนที่จะเป็นเขาล่วงล้ำอีกฝ่าย การชักนำเก้ๆกังๆและดูจะเขินอายมันทำให้เรย์อิจิแทบคลั่ง อยากจะจับคนตัวเล็กถอดเสื้อผ้าให้หมดเสีย แต่เกรงว่าเด็กน้อยจะตื่นตกใจ ไม่นานนัก ริมฝีปากนุ่มก็ถอนออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ใบหน้าน่ารักยิ้มให้เรย์อิจิระหว่างที่มือเล็กปลดกระดุมเสื้อสีขาวราคาแพงของร่างสูง

 

"ฮ..เฮ้ .."

 

"ก..ก็จะอาบน้ำไม่ใช่หรอฮะ" เชนถามอย่างสงสัย เขาอยากจะไถ่โทษด้วยการช่วยคุณเรย์ถอดเสื้อนี่นา ..

 

"รักษาชั้นก่อนไม่ได้รึไง ชั้นเจ็บไปทั้งตัวเลยนะ .." เสียงทุ้มยังไม่ละทิ้งความคิดเดิมที่วนเวียนในหัวตั้งแต่เช้าจรดเย็น เชนทำหน้าน่าสงสารขณะที่ปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออก เผยให้เห็นแผ่นอกกว้าง และ รอยสักรูปมังกรสีดำที่เอว

 

"ผ..ผม "

 

"แค่ เชนไปนั่งนิ่งๆ ในอ่างเองนะ ..ถอดเสื้อผ้าด้วยนะครับ" กล่าวอย่างเจ้าเล่ห์พลางยิ้มพรายเมื่อคนตัวเล็กส่งสายตาเป็นห่วงเป็นใยมาให้ เรียวปากได้รูปยิ่งยิ้มยินดีเข้าไปใหญ่เมื่ออาภรณ์แต่ละชิ้นของเชนถูกเจ้าตัวเปลื้องออก ผิวกายเนียนต้องแสงสีนวลจากดวงไฟ ร่างทั้งร่างเปลือยเปล่าเย้ายวนคนร่างสูงให้เคลิ้มได้ เชนขนลุกชันไปทั้งตัวเนื่องด้วยอากาศที่เริ่มเย็น มือเล็กยกขึ้นกอดร่างกายระหว้างทรุดตัวนั่งลงในอ่างสีขาว ริมฝีปากบางส่งยิ้มละไมมาให้เรย์อิจิที่ยืนจ้องทุกส่วนสัดอย่างจาบจ้วงระหว่างที่เขาเองก็กำลังเปลื้องอาภรณ์ส่วนที่เหลือ

 

"ถ้าทำเสร็จคุณเรย์ก็หายเจ็บใช่มั้ยฮะ?" เสียงใสเอ่ยถาม เชนเอียงคอถถามอย่างสงสัย เรย์อิจิได้แต่ยิ้ม ค่อยๆเดินตรงมายังชิราอิชิตัวน้อย นิ้วแกร่งไล้ตามโครงหน้าหวาน หยักยิ้มอย่างพอใจเมื่อแก้มใสขึ้นสีระเรื่อ ขนาดอ่างอาบน้ำสีขาวกว้างพอที่จะให้คนตัวโตๆ3-4คนลงไปนั่งเล่นไพ่ได้ จึงไม่แปลกอะไรนักที่เรย์อิจิจะลงไปนั่งทพท่าเซ็กซี่ได้สบายๆ

 

"มานี่สิครับ ..นั่งห่างกันจังเลยนะ" ร่างสูงตบหน้าตักตัวเองเบาๆเป็นสัญญาณให้คนตัวเล็กมานั่ง เชนทำตามอย่างว่าง่าย ดวงหน้าน่ารักที่เอียงอายมันสามารถทำให้เรย์อิจิคลั่ง ระงับความต้องการด้วยการกำมือแน่นและหรี่ตาลงเพื่อภาพเย้ายวนตรงหน้าจะได้มัว ปลายลิ้นร้อนของคนตัวเล็กไล้เลียที่ริมฝีปากแผ่วเบา สัมผัสอ่อนหวานเหนือความคาดหมายนี้ทำเอาความอดทนที่อุตส่าห์พยายามมาขาดสะบั้นลง มือแกร่งเคล้นคลึงเนื้อสะโพกมนระหว่างบดคเล้าริมฝีปากบาง เสียงหวานครางอื้ออึงอย่างพอใจในรสสัมผัสอ่อนหวาน หากแต่แฝงความเร่าร้อนในแบบคุโรซาวะ พึงมี

 

"อ..อือ .คุณเรย์ฮะ.."มุมปากที่เจาะห่วงสีเงินเล็กๆไว้กระตุกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อสะโพกมนเคลื่อนไหวตอบสนอง ส่วนอ่อนไหวที่สงบนิ่งอยู่นานของชิราอิชิคนดีเริ่มแข็งตัวเมื่อปลายนิ้วคนตรงหน้ากดน้ไหนักลงบนยอดดอกสีชมพูสวย ผิวกายเนียนใสเจือสีแดงทันทีที่ฝ่ามือร้อนลากผ่านหน้าท้องแบนราบ โพรงปากร้อนแตะสำรวจทั่วทุกส่วนสัดเรียกเสียงครางแหบพร่าจากแรงอารมณ์ของร่างบางได้เป็นอย่างดี

 

"คุณเรย์ .."

 

"ครับ เชน"

 

ขานรับเบาๆก่อนจะเลื่อนสัมผัสที่ใบหูเล็กขบกัดและโลมเล้าจนเปียกชุ่ม เพื่อเพิ่มความต้องการของเชนให้มากทวีคูณ เชนไม่อาจปฏิเสธการตอบสนองของร่างกายได้ยิ่งถูกเร้าที่ใบหู ซึ่งเป็นส่วนไวต่อสัมผัสด้วยแล้ว คนร่างบางถึงกับไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาเสียเฉยๆ จับบ่าแกร่งไว้เป็นที่หลักยึดแล้ว แอ่นอกรับสัมผัสวาหวานที่จากเรียวลิ้นที่คนตรงหน้ามอบให้อย่างเต็มใจ ยอดดอกสีชมพูสวยทั้งสองข้างแข็งชันบ่งบอกถึงอารมณ์ของเจ้าตัวเสียงหวานครางฮือเมื่อโดนขบกัดด้วยฟันคม และ อีกข้างก็ถูกบดขยี้อย่างแรง มือเรย์อิจิที่คลึงสะโพกมนอย่างเพลิดเพลินพลันเปลี่ยนเป้าหมายทันทีที่สมองสั่งการ เรย์อิจิกระตุกยิ้มที่มุมปากระหว่างมองความเคลิบเคลิ้มปนสุขสมบนดวงหน้าน่ารัก เขาส่งนิ้วเข้าเบิกช่องทางอุ่นร้อนที่คับแน่น เพียงแค่ข้อนิ้วแรกสัมผัสภายในก็ต้องชะงักเมื่อเชนส่งเสียงท้วง

 

"ค..คุณเรย์ เจ็บฮะ .." ร้องบอกเสียงสั่นปรือตามองใบหน้าคมที่มีแววพึงพอใจอย่างมากมาย เรย์อิจิก้มลงสูดความหอมจากซอกคอขาว พยายามทำให้คนตรงหน้าเคลิบเคลิ้มในรสสัมผัสอีกครั้ง อาศัยจังหวะที่เชนหลับตาพริ้มแล้วครวญครางอยู่นั้น ดันนิ้วเข้าไปลึกจนสุด

 

"อ๊ะ ..จ..เจ็บ"

 

ช่องทางที่ไม่ได้ถูกสัมผัสมานานถูกรุกล้ำทำเอาเจ้าของน้ตาซึม เรย์อิจิทิ้งค้างไว้สักพักเพื่อให้คนในอ้อมกอดปรับตัว ช่องทองอุ่นร้อนบีบรัดนิ้วเขาแน่น เรย์อิจิแค่นึกเล่นๆว่าถ้าสิ่งที่ถูกบีบรัดในตอนนี้ เป็นส่วนนั้นของเขาเองจะรู้สึกดีแค่ไหน แค่คิดเพียงเท่านี้ ก็สามารถทำให้คนอย่างเขาต้องผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ พยายามคุมความต้องการที่ยิ่งมีแต่จะเพิ่มทวี

 

"ต่อนะครับ.."

 

เรย์อิจิพูดไปพลางก็ยิ้มไปพลางเมื่อเจอสายตาอ้อนวอนของคนร่างบางที่เริ่มขยับตัวเสียเอง นิ้วแกร่งไล้วนรอบๆอย่างเชื่องช้า และ ค่อยๆเพิ่มจังหวะ ตาใสปรือลงอีกครั้งโอบกอดคนตรงหน้าไว้เป็นที่หลักยึด ส่งเสียงครางหวานออกมาอย่างต่อเนื่อง กระตุ้นความต้องการของเรย์อิจิมากขึ้นไปอีก เครื่องหน้าหล่อก้มลงจูบไซร้ซอกคอขาวเพิ่มความเสียวซ่าน ขยีบลึกลงไปเรื่อยๆเพื่อหาจุดกระสันของคนร่างบาง

 

"อ๊า ..ต..ตรงนั้น..ม..มัน" เชนหน้าแดงมากกว่าเดิมหลายเท่าเมื่อเรย์อิจิล่วงล้ำถึงส่วนที่ลึกที่สุด แถมคนร่างสูงยังเอาแต่ขยับิ้วหยอกเย้าจุดเดิมจนทำให้ร่างเล็กดิ้นพล่านบนหน้าตักด้วยความเสียวกระสัน น้ำใสๆคลอเต็มดวงตากลมโตที่ปรือลง

 

"พ..พอฮะ ..อ..อื้อ คุณเรย์"

 

"......." 

 

แม้จะออกเสียงปราม หากแต่คนร่างสูงไม่มีทีท่าว่าจะหยุดกลับเพลินเสียนี่ที่ได้มองชิราอิชิคนดีครวญครางอยู่ตรงหน้า ริมฝีผากบางขบกัดกันแน่น มือเล็กจิกระบายที่แผ่นหลังกว้างก่อนกระตุกสองสามครั้ง เรย์อิจิรู้ได้ถึงกายบางที่บิดเกร็งก่อนที่น้ำขุ่นสีขาวจะไหลเปรอะเปื้อนทั่วหน้าท้องของเขา เรย์อิจิกดจูบอ่อนหวานลงไปอีกครั้ง ค่อยๆขยับนิ้วที่อยู๋ภายในอย่างช้าๆ เพื่อปลุกเร้าคนตรงหน้า ดูเหมือนจะได้ผลดีเยี่ยมทีเดียวเมื่อเชนครางอือในลำคอตอบรับ เรย์อิจิถอนนิ้วออกมาช้าๆ ป้ายน้ำสีขุ่มขาวบนหน้าท้องตนเองก่อนจะส่งมันเข้าไปในโพรงปากบาง ลิ้นเล็กเกี่ยวตวัดอย่างเผลอไผล มือที่เกาะบ่าแกร่งถูกบังคับให้มาวางแหมะที่ส่วนอ่อนไหวของร่างสูงที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย และ ถูกนำให้ลูบไล้ไปมา

 

เรย์อิจิถอนนิ้วออกมาจากฌพรงปากบางช้าๆและอ้อยอิ่งเชนมองตามตาปรือ เวลานี้ ชิราอิชิเซ็กซี่และสวยงามเกินกว่าใครจะคาดเดาได้ เรย์อิจิผลักร่างเล็กบนตักให้ถอยห่าออกไปเล็กน้อยแล้วโน้มศรีษะของคนตรงหน้าให้ใกล้กับส่วนอ่อนไหว ที่แข็งชัน เชนเงยหน้าขึ้นมองด้วยท่าทีใสซื่อ เรย์อิจิได้แต่ยิ้ม ท่ามกลางความแปลกใจ เหมือนดั่งสัญชาตญาณในตัวชิราอิชิพุ่งทยานขึ้นมา พร้อมความจำเรือนรางว่าท่าทางแบบนี้เหมือนเคยผ่านมาแล้ว กลีบปากนุ่มจูบลงที่ส่วนปลายเบาๆก่อนส่งลิ้นเล็กออกมาหยอกล้อ มือเรียวที่ว่างจับและรูดขึ้นลงเรื่อยๆ ตามความยาว ระหว่างที่โพรงปากร้อนครอบคุลมส่วนปลายเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

 

"อา ..เชน" เรย์อิจิครางต่ำอย่างพึงพอใจ มือแกร่งจับท้ายทอยคนร่างบางหลวมๆ เชนดุนดันสิ่งนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะใช้ลิ้นร้อนโลมเล้าทั่วทั้งแกนกาย ปรือตามองเรย์อิจิอย่างยั่วเย้า รู้สึกได้ถึงแรงอารมณ์ของคนร่างสูงที่เริ่มจะมากถึงขั้นปริออก

 

"พ..พอครับ  ผมขอเลยได้มั้ย .." เชนถอนโพรงปากออกมาจากส่วนนั้นอย่างเชื่องช้า ก่อนที่เรย์อิจิจะออกคำสั่งให้ไปนั่งที่เดิม หากแต่ครั้งนี้ สะโพกกลมสวยของคนร่างบางต้องรองรับสิ่งแปลกปลอมที่ขยายตัวของเรย์อิจิเข้าไปด้วย ยังไม่ทันที่จะสอดแทรกแกนกายเข้ามาได้หมด เจ้าตัวเล็กก็เริ่มครวญครางรู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบเล็กน้อยด้านล่าง

 

"อ๊า ..จ..เจ็บ"

 

"ทนหน่อยนะครับ คนดี ไม่ต้องเกร็งนะ" เรย์อิจิ กระซิบปลอบค่อยๆกดสะโพกมนให้กลืนกินแกนกายของเขา เชนกรีดร้องออกมาเมื่อสิ่งแปลกปลอมแทรกจนสุดทาง เรย์อิจินิ่งค้างสักพักก่อนจะค่อยๆยกสะโพกมนขึ้นและกดทับลงมา

 

"อื้ออ ..ค..คุณเรย์ ..อ๊ะ อ๊า .." ความเสียงกระสัน เกิดขึ้นพร้อมกับความเจ็บแปลบมันกลับทำให้เชนรู้สึกดี แถมต้องการมากขึ้น เรย์อิจิที่คอยช่วยชิราอิชิกดสะโพกมนลงมาก็ต้องละ ประครองคนร่างบางไว้เมื่อเห็นว่าเริ่มไร้เรี่ยวแรง ดูเหมือนคนตัวเล็กจะรู้หน้าที่ ขยับสะโพกและกดทับลงมาอย่างต่อเนื่องและเริ่มเร่งความเร็วเมื่อความต้องการใกล้ถึงจุดสิ้นสุด

 

"อ๊า คุณเรย์ .." อุณภูมืในห้องางขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เหงื่อเม็ดใสไหลตามร่างกายคนทั้งคู่เสียงครางอย่างสุขสมดังก้องสะท้อนทั่วห้องน้ำขนาดใหญ่ ช่องทางเล้กของคนร่างบางยังคงตอดรัดแกนกายของคนร่างสูง มันทำให้เรย์อิจิแทบจะคลั่งเสียให้ได้

 

"คุณเรย์ ..อ๊ะ ..อ๊ าา" เชนกระตุกเกร็งอีกครั้งเมื่อทั้งคู่มาถึงจุดสิ้นสุดของอารมณ์ น้ำสีขุ่นใสไหลออกมาเปรอะเปื้อนหน้าท้องแกร่งอีกครั้ง ขณะเดียวกัน เชนก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ไหลเข้าสู่ร่างกาย เชนยังคงหายใจหอบระหว่างที่ซุกใบหน้าน่ารักลงกับอกกว้าง เรย์อิจิจูบที่เรือนผมนุ่มเบาๆก่อนจะกระซิบที่ใบหู

 

"รักเชนนะครับ .."

.

 

 

 

 

.

 

เชนและเรย์อิจิกำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงจากความเหนื่อยล้า ใบหน้าน่ารักซุกลงหาความอุ่นจากแผ่นอกกว้าง อยู่ดีๆ ความฝันของร่างเล็กก็เริ่มเปลี่ยนจากการที่นั่งเฝ้าโยชิโนะ ยู ที่ห้องพยาบาล[เนื่องจากถูกลูกบอลเตะอัดหน้าจนสลบ] มาเป็นการนั่งกินนมและขนมเค้ก แน่นอนว่าฝันเหมือนจริงขนาดนี้ จะไม่ทำให้เชนตื่นได้ยังไง  ตาใสปรือขึ้นมามองสิ่งข้าง ก่อนจะค่อยๆคลานดุ๊กๆออกมาจากอ้อมกอดเมื่อนึกถึงความฝันเมื่อครู่ ตาใสเหลือบมองนาฬิกาดิจิตอลเรืองแสงบอกเวลา 23.37 เชนค่อยๆเปิดประตูห้องและเดินออกมามา สังเกตเห็นไฟด้านล่างยังไม่ปิด แถมเสียงพูดคุยนั้นก็ดังจอกแจกวุ่นวายอีกด้วย เชนลองแอบมองจากชั้นบน

 

"หวา~ยังไม่นอนอีกหรอเนี่ย" พึมพำเบาๆเมื่อเห็นลูกน้องทั้งหลายของเรย์อิจิพากันนั่งคุยหน้าชื่นตาบาน เชนเดินลงหมายจะเข้าไปหาอะไรกินในห้องครัว แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออยู่ดีๆ ชายคนหนึ่งก็พูดถึงเขา

 

"คุณหนูเชนนี่ น่ารักจริงๆว่ะ ชั้นยังหลงเลย คนละแนวกับคุณนาตาชาเลยนะนั่น" เชนขมวดคิ้วสงสัย

 

นาตาชา ..
ใครอ่ะ..?

 

 

"ก็แล้วจะทำไมล่ะ คุณหนูน่ารักดีออกนา ..คุณเรย์อิจิก็ดูรักแล้วก็ห่วงอย่างกับอะไร" ริคุพูดโดยมีอีกหลายๆคนพยักหน้าเห็นด้วย รวมทั้งชายคนเดิม หากแต่ไม่ได้พยักหน้าเปล่า แถมยังพูดต่อไปอีกประโยค

 

"เฮ้อ ..ก็หวังจะเป็นแบบนั้น ถ้าคุณเรย์ไม่ได้รักคุณนาตาชาแล้วจริงๆ ชั้นก็ดีใจ"

 

"....."

 

"แต่ถ้ายัง ..ก็สงสารคุณหนูเชนเหมือนกันนะ"  เชนทำหน้าตางอง้ำ ความรู้สึกหิวทั้งหลายแหล่หมดสิ้นไป หุนหันเดินกลับขึ้นไปบนห้องแทบจะในทันที ตากลมใสเริ่มมีน้ำคลอเต็มหน่วย แค่คุณคนนั้นพูด เราก็อดคิดตามไม่ได้ ถ้าหากเป็นจริงขึ้นมา ..ถ้าอยู่ข้างๆคุณเรย์ แต่คุณเรย์ไม่รัก ก็เท่ากับไร้ความหมาย ชิราอิชิ เชน ทำหน้าน้อยอกน้อยใจแล้วก็ยกแขนเสื้อปาดน้ำตาออก ถึงจะไม่รู้ก็เหอะว่า นาตาชา คือใคร แต่ ..ที่ได้ฟังมาเมื่อกี้

 

คุณเรย์[เคย]รักคุณคนนี้
แล้วเขาล่ะ ..?

 

 

"อ้าว ไปไหนมาเรา .." เรย์อิจิส่งเสียงถามเมื่อเห็นคนร่างบางเปิดประตู เริ่มสงสัยเมื่อชิราอิชิ เชน ไม่ยอมเดินเข้ามา

 

"มาครับ มานอน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะพาไปเที่ยว"

 

"......." เชนยังคงนิ่งเงียบ พยายามซ่อนความน้อยอกน้อยใจบนใบหน้า แล้วเดินเอื่อยๆมายังเตียง เรย์อิจิสังเกตเห็นความผิดปกติจึงฉุดแขนคนร่างบางไว้ เชนยื้อออก และนั่นก็ทำให้เรย์อิจิมั่นใจ ว่า มันต้องมีอะไรพิลึกเกิดขึ้นเป็นแน่

 

 

 

"เป็นอะไรครับ ..เฮ้ เชนครับ ร้องไห้หรอ ทำไมล่ะ"

 

 

 

เรย์อิจิอุทาน เมื่อใบหน้าหวานขึ้นและพอกับคราบน้ำตา เชนสูดจมูกดังๆ พลางมองหน้าคนร่างสูงที่ทำท่าเป็นห่วงเป็นใย เครื่องหน้าหล่อที่มักจะใจดีเสมองๆ ไม่เคยทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจสักครั้งเวลาอยู่ใกล้ ถ้าขาดไปล่ะก็ ..แน่นอนว่าชิราอิชิ เชน ไม่มีทางยอมแน่ๆ เชนโผเข้าหาคนร่างสูงแทบจะในทันทีที่น้ำใสๆเริ่มคลอ เรย์อิจิไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่โอบกอดตอบเท่านั้น นึกสงสัยไม่น้อยที่จู่ๆคนตรงหน้าก็ร้องไห้ เชนคิดทบทวนอยู๋ไม่นานก็ตัดสินใจถามออกตรงๆ โดยไม่คิดจะอ้อมค้อมหรือเกริ่นเรื่องสักนิด

 

"ค..คุณนาตาชา คือใครฮะ"
 

 

 

 

 

ขอขอบคุณ 'old maid'
ผู้ซึ่งให้ความร่วมมือกับข้าพเจ้า ที่ได้ช่วยข้าพเจ้าลงฟิคตอนนี้
เนื่องจากเน็ตที่บ้าน เกิดการชักกะตุกเล็กน้อยถึงปานกลาง
ทำให้ไม่สามารถอัพด้วยตนเองได้

ขอบคุณนะเว้ย ..!