Mad : 24
posted on 12 Oct 2008 17:23 by cannot-xเชนอยู่ในเสื้อแขนสั้นสีขาวเพ้นท์ลายจางๆสีเทาเป็นตัวมิคกี้เมาส์ตัวโปรด กับ กางเกงสีน้ำตาลขายาว เดินดุ๊กๆตามคนร่างสูงเข้าไปในโรงแรมระดัยห้าดาว สถานที่เปิดตัวไวน์ของบริษัทชื่อดัง ซึ่งลูกเจ้าของเป็นเพื่อนซี้ของเรย์อิจิตั้งแต่ตอนเรียนชั้นประถมที่อเมริกา ร่างสูงทักทายทุกคนที่รู้จักตามที่รุอิได้สั่งเอาไว้ จนเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า รุอิหรือเขากันแน่ที่เป็นเจ้านาย เชนก็เดินตามคนร่างสูงต้อยๆอย่างไม่บ่นอิดออด มีบ้างที่จำเขาได้ว่า เขาเป็นน้องชายของชิราอิชิ โช และ ชิราอิชิ ชุน
"ชิราอิชิ เชน ใช่มั้ยจ๊ะ ไม่ได้เจอกันแป๊ปเดียว โตขึ้นเยอะเลยนะ ป้านี่แทบจะจำไม่ได้เลย แล้ว โชจังกับชุนล่ะ?" หญิงสาววัยทองคนหนึ่งพูดคุยกับเชนอย่างเอ็นดู เชนจำได้แค่ว่าเป็นญาติห่างๆของพ่อ
"พี่ชายอยู่แอลเอฮะ"
"เหงาแย่เลยนะ เชนจัง ว่างๆก็มาหาป้าที่บ้านได้นะ"
"ฮะ"
เชนพูดคุยอย่างสุภาพกับเธอต่อไปในขณะที่ เรย์อิจิโดนคุโนะและชินโงเพื่อนรักลากไปคุยการส่วนตัวที่มุมหนึ่งของห้อง เรย์อิจิอยากจะเผ่นออกมาใจจะขาด แต่ไม่เป็นผล
"อะไรกันวะ มางานชั้นทั้งที นายจะไม่แนะนำให้รู้จักบ้างรึไง ไม่ให้เกียรติกันนี่หว่า"
ชินโงแสร้งหัวเสียขณะที่ใช้เท้าเหยียบเพื่อนรักไว้ เรย์อิจิชูนิ้วกลางให้อย่างหยาบคาย ยกไวน์ในมือขึ้นมาจิบน้อยๆ จังหวะเดียวกับที่ชิราอิชิ เชน โค้งคำนับให้สาวสูงวัยแล้วรีบเดินดุ๊กๆเข้ามาหาคนร่างสูงแทบจะในทันที ใบหน้าน่ารักฉายแววงุนงงน้อยๆที่ คุโนะและชินโงส่งยิ้มมาให้เขา ริมฝีปากบางฉีกยิ้มกลับแบบเป็นมิตรแทบจะในทันที พลางโค้งตัวให้น้อยๆ
"ชิราอิชิ เชนฮะ"
"ชั้นชินโงนะ เชนจัง เจ้าภาพงานนี้เองล่ะ ส่วนไอ่นี่ คุโนะ เราเป็นเพื่อนเรย์มันน่ะ"
เชนพยักหน้าน้อยๆ หันไปยิ้มหวานๆให้คุโนะอีกรอบ ขณะที่เรย์อิจิลูบห่วงสีเงินที่มุมปากอย่างเคยชิน ถือวิสาสะโอบเอวบางของเชนเข้ามาใกล้ๆตัว เมื่อไฟในงานมืดลงใบหน้าหล่อก้มลงจุมพิตที่แก้มใสอย่างอ่อนโยน เชนยิ้มเขิน ถึงแม้ในงานมันจะมืดแค่ไหน เขาก็มั่นใจเต็มร้อยว่า คุโนะและชินโงต้องเห็นแน่ๆ
"ฮ่าๆ เด็กมันเขินนะมึง"
คุโนะหัวเราะชอบใจ ก่อนที่พิธีกรจะกล่าวเชิญให้ ชินโงขึ้นไปกล่าวขอบคุณแขกในงาน เชนมองไวน์ในมือที่คุโนะแอบยื่นให้ พลางทำหน้าสงสัย
"คุโนะซังฮะ มันอร่อยหรอฮะ"
"ก็นะ ..เชนจังก็ลองดูสิ กินกับชิฟฟอนน่ะ รสชาติเยี่ยมเลย"
คุโนะไม่ได้ตั้งใจหลอกชิราอิชิ ตัวน้อยในระหว่างที่เรย์อิจิเพื่อนรักมันไปเข้าห้องน้ำหรอกนะ แต่มันกินกับชิฟฟอนแล้วอร่อยนี่หว่า ไม่อยากให้หวานใจเพื่อนรักต้องอดชิมรสชาติสุดเหวี่ยงนี่หรอก เชนกัดชิฟฟอนชิ้นนุ่มฟูเข้าปากแล้วตามด้วยการจิบไวน์ ทำหน้าเหยเกเล็กน้อย ก่อนจะฉาบยิ้มน่ารักออกมา
เรย์อิจิเดินกลับมาจากห้องน้ำด้วยท่าทีฮึกฮัดเนื่องจากเขาเพิ่งซัดยามปากเสียหน้างานมา เห็นชิราอิชิ เชน กระดกแก้วกับกินขนมก็ไม่นึกแปลกใจ เพราะ ยังคงคิดว่าแก้วในมือเรียวยังมีแต่น้ำเปล่าอยู่ ไฟในงานเริ่มสว่างขึ้นหลังจากที่เจ้าภาพอย่างชินโงกล่าวตามสคิปเสร็จเรียบร้อย ใบหน้าคนร่างเล็กเริ่มแดง และ เริ่มหัวเราะคิกคักอย่างไม่มีปลี่มีขลุ่ย
"เฮ้ย เชนกินนี่หรอ" เรย์อิจิถามเสียงหลง คว้าแก้วในมือคนร่างเล็กไปถือ ส่งสายตาขุ่นเคืองไปให้คุโนะเพื่อนรักแทบจะในทันที
"เอาน่ามันกินกับชิฟฟอนเค้กอร่อยจริงๆนี่หว่า เนอะเชน"
"ฮะ .." พยักหน้าสนับสนุนคุโนะ ขณะที่ชินโงหัวเราะลงลูกคออย่างชอบใจ ตบหลังเพื่อนรักเบาๆขณะที่เชนเริ่มหัวเราะอย่างสนุกสนาน กับ การแสดงบนเวที
"เอาน่า อย่างน้อยแกก็อยู่ เชนจังไม่เป็นอะไรหรอก ไวน์มันแรงหน่อย เด็กมันเมาง่ายก็ไม่แปลก"
.
.
เชนยืนอยู่ท่ามกลางความสนุกสนาน ของคนรอบข้าง หากแต่เขารู้สึกมึน รู้ว่าอวัยวะภายในร้อนจนแทบจะระเบิดออก เดินถอยหลังกลับมาหาเรย์อิจิที่รีบปรี่เข้ามาประคองอย่างเป็นห่วง ใบหน้าน่ารักยิ้มยินดีแทบจะในทันทีที่เห็นเครื่องหน้าหล่อ มือเล็กโน้มคนร่างสูงให้ลงมาอยู่ในระยะประชิด ดีกรีความใสซื่อนั้นดูจะเพิ่มขึ้นอย่างไม่อาจหยุดได้ พอๆกับ ความเซ็กซี่ที่ดูจะเพิ่มขึ้น ทุกวินาที เรย์อิจิสูดหายใจเข้าลึกๆ สงบสติอารมณ์ตนเองอย่างยากลำบาก ใครที่ไหนจะทนได้ ในเมื่อชิราอิชิ คนดีเกาะติดเขาไม่ปล่อย แผ่รังสีความแบ๊วทำให้ทั้งห้องจัดเลี้ยงมีอุณภูมืเพิ่มขึ้นจะทะลุปรอท
"กลับบ้านนะฮะ ผมอยากอยู่กับคุณเรย์สองคน"
เวร..!!
กูล่ะอยากจะรู้ว่าใครสอนให้ชิราอิชิ เชน หัดใช้วาจาแบบนี้ พร้อม หน้าตาแบบนั้น!!
สต๊อป ป ป เลย ที่รัก ..
อย่าทำให้คุโรซาวะ เรย์อิจิ ของขึ้น
"มีห้องว่างบ้างมั้ย ชินโง"
หันไปถามเพื่อนที่หัวเราะโปกฮากับคำพูดสุดตลกของเด็กเสิร์ฟคนหนึ่ง ชินโงทำหน้าคิดเล็กน้อยพลางพยักเพยิดหน้าไปอีกด้านของห้องจัดเลี้ยง เรย์อิจิไม่รอช้าที่จะพาคนร่างเดินเข้าไปในนั้นแทบจะในทันที เกรงว่า หลายคนอาจจะช็อคตายเพราะความแบ๊วสุดเซ็กซี่นี่ได้ เรย์อิจิรั้งเอวบางให้นั่งตักพร้อมกับประคองไว้ เกรงว่าคนตัวเล็กจะโงนเงนล้มพับไป เชนนั่งหันหน้าเข้าหาเรย์อิจิซุกใบหน้าน่ารักลงกับซอกคออย่างออดอ้อน เรย์อิจิลูบเรือนผมนุ่มอย่างเอ็นดู ขณะที่เชนหลับตาพริ้มอย่างเพลินในสัมผัส
"คุณเรย์อุ่นจังเลยฮะ.."
พูดออเซาะออกมาจนคนฟังกลั้นยิ้ม เชยใบหน้าน่ารักให้ขึ้นมาพลางจุมพิตเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว เชนหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ก่อนจะจูบตอบอย่างแผ่วเบา ยิ้มให้อย่างน่ารักและยังไม่หยุดที่จะแผ่นรังสีความน่ารักออกมา เรย์อิจิไม่เคยเห็นคนเมาแล้วแอ๊บแบ๊วได้มากเท่าชิราอิชิ เชน อีกแล้ว ลำพังปกติก็ซื่อเสียจนเขาล่ะหวงนักหวงหนา นี่พอเมาแล้วหนักกว่าเดิม
เรย์อิจิคนนี้คงไปไหนไม่ได้หรอก เล่นน่ารักซะขนาดนี้น่ะ..
"คุณเรย์ฮะ ผมคิดถึงคุณเรย์มากเลยนะฮะ" ช้อนตาขึ้นมามองอย่างอ้อนๆ แก้มใสป่องน้อยๆ ก่อนจะหอมแก้มคนร่างสูงอย่างเอาใจ
"....."
"ผมหวงคุณเรย์นะฮะ ผมไม่ชอบเลยที่คุณคนนั้นมาหาคุณเรย์บ่อยๆ"
พูดพลางใช้นิ้วเล็กจิ้มที่อกแกร่งไล้นิ้วเรียวขึ้นตั้งแต่ลำคอจรดจมูกโด่งรั้นที่เริ่มหายใจติดขัด เชนโถมตัวกอดเรย์อิจิอย่างห่วงหาอาทร พึมพำจับใจความไม่ได้อยู๋สองสามประโยคก่อนจะพรมจูบทั่วซอกคอ เรย์อิจิขนลุก รู้สึกซู่ซ่าที่ท้ายทอย ก้มมองเส้นผมสีอมแดงๆของคนร่างเล็กที่ทำตัวเป็นแมวขี้อ้อน พยายามหาทางทำให้ชิราอิชิ สร่างเมา ไม่งั้น ห้องนี้ อาจจะกลายเป็นที่ทีพวกเขาทั้งสองเริงรมณ์กันก็เป็นได้
เมาแล้วแบ๊วอย่างนี้..!
กรูยอมให้ เมาแล้วยั่วอ่ะ..!!
ไม่ยั่วก็เหมือนยั่ววะ
ไม่ไหวแล้วเว้ย ยย..!!!
"เชนครับ กลับบ้านดีมั้ย คิดถึงกันไม่ใช่หรอ ไปอยู่กันสองคนดีกว่าเนอะ" ชิราอิชิ เชน ผู้ซึ่งแบ๊วมากกว่าเดิมร้อยละ75 เอียงคอน้อยๆ ยิ้มออกมาอย่างน่ารัก รบเร้าให้ร่างสูงพากลับบ้านแทบจะในทันที
.
.
เชนหัวเราะคิกคักขำฮาไปตลอดทาง ถึงคนร่างสูงข้างๆจะไม่รู้ว่าคนตัวเล็กนี่หัวเราะอะไรก็ตาม แต่เขาก็อดยิ้มด้วยไม่ได้ ชิราอิชิ เชน เวลาเมาแล้วน่ารักอย่าบอกใคร เขารู้สึกโชคดีจริงๆที่ได้เกิดมา รุอิคนดีถึงกับ งง ที่เจ้านายร่างสูงกลับมาเร็วกว่าปกติ แต่เมื่อมองใบหน้าน่ารักที่แดงจัดของคุณหนู ก็พอจะเข้าใจเหตุผลอยู่บ้าง เตรียมจัดแจงเปิดแอร์ และ ทีวี เรียบร้อยขณะที่เจ้านายทั้งสองผลัดกันเข้าไปอาบน้ำ
ชิราอิชิ เชน เผลือยกายออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน อ้างว่าสบายตัวดี เหตุผลชวนให้เรย์อิจิที่ยืนเปลือยท่อนบนอยากจับมาตีซักสามสี่ทีเป็นอย่างมาก รุอิถึงกับต้องเกาหัวแกรกๆเมื่อคุณหนูร่างเล็กวิ่งมาหลบข้างหลังเขา พลางทำสายตาปริบๆหลังจากที่โดนเรย์อิจิบังคับให้นุ่งผ้าเช็ดตัว รุอิขอตัวออกจากห้องแทบจะในทันที ที่เห็นแววจิตๆบนเครื่องหน้าหล่อของเจ้านายร่างสูง
"เชนครับ.."
"ฮะ คุณเรย์"
เชนไม่ได้รับรู้ถึงสายตาหื่นกามที่จ้องข้ามห้องมาแม้แต่น้อย เพียงมือแกร่งตบที่หน้าตักตัวเองเบาๆ เชนก็วิ่งมาแทบจะในทันที ใครจะรู้ว่า ใครจะรู้ดีไปกว่าคุโรซาวะ เรย์อิจิ ว่า ชิราอิชิ เชน น่ะชอบนั่งตักเขานาดไหน เชนช้อนตาขึ้นมองเรย์อิจิน้อยๆพร้อมกับแก้มใสที่แดงระเรื่อ จูบที่เรียวปากได้รูปอย่างเอาใจ ความอดทนอดกลั้นที่เรย์อิจิมีมาก็ถึงคราวที่ต้องปริออกทันทีที่เชนเริ่มซุกซนจูบไล่ลงมาที่ซอกคอ ลิ้นเล็กสัมผัสมันเล็กน้อยเพิ่มความรู้สึกซาบซ่านไปทั่วร่างกาย ขบกัดต้นคอของคนร่างสูงที่ยิ้มอย่างพอใจเบาๆ พลางใช้ลิ้นเล็กหยอกเย้า
เรย์อิจิครางต่ำอย่างพึงพอใจขณะที่มือเล็กเริ่มไล้ไปตามหน้าอกแกร่งที่เปลือยเปล่า เขาอดไม่ได้ที่จะเคลิบเคลิ้มตามคสัมผัสนุ่มนวลที่เชนหยิบยื่น ริมผีปากบางถูกฉกฉวยอีกครั้งหลังจากที่เรย์อิจิปล่อยให้เชนเล่นซนรอยสักที่เอว ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าชิมและควานหาความหอมหวานจากภายในอย่างกระหาย ขณะที่รั้งเอวบางไว้ไม่ไห้ลื่นตกจากหน้าตักแกร่ง เชนหลับตาพริ้ม ตอบสนองคนร่างสูงอย่างเก่งกาจเสียจนเรย์อิจินึกทึ่งในความสามารถ
"คุณเรย์ฮะ ทำไมมัน.. "
เชนถามออกมาอย่างสงสัยพลางลูบคลำไปที่ส่วนอ่อนไหวของเรย์อิจิที่เริ่มแข็งตัว ใบหน้าหล่อยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นเชนให้ควมสนใจกับมันมาก ก้มลงหยอกล้อกับใบหูที่เริ่มแดงระเรื้อด้วยลิ้นร้อนก่อนกระซิบเสียงทุ้มต้ำ
"อยากลองเล่นดูมั้ยล่ะ ว่าไง ครับ เด็กดี"
เชนเม้มปากน้อยๆ ก่อนตอบตกลง ชิราอิชิ เชน ลงไปนั่งที่พื้นอย่างว่าง่าย พลางสอดหน้าเข้ามาระหว่างขาทั้งสองข้าง เรย์อิจิยิ้มโรคจิตอีกครั้งเมื่อเชนเริ่มที่จะปลดผ้าเนื้อบางของเขาออก และ หยอกล้อกับส่วนปลายด้วยนิ้วเรียว
"ที่เอาCDให้ดูครั้งก่อนน่ะ ยังทำตามในนั้นไม่ครบเลยนะครับ คนดี"
"หรอฮะ" ถามออกมาซื่อๆ พลางช้อนตาขึ้นมอง จนเรย์อิจิแทบจะอดใจไม่ไหว
"ไม่รู้ว่า ยังจำได้รึเปล่า ว่าลืม 'ทำ' ตอนไหน"
เรย์อิจิยิ้มท้าทาย มองคนร่างบางที่ทำหน้าเคร่งเครียด หากแต่ยิ้มไม่ได้นานนักก็เบิกตากว้าง เมื่อลิ้นเล็กๆหยอกล้อกับส่วนอ่อนไหวของเขา เรย์อิจิอึ้งทึ่งได้ไม่นานก็ต้องเคลิ้มไปกับรสสัมผัสแบบฉับพลันนี้ นิ้วเรียวไล้จากด้านในสุดจรดส่วนปลาย ทั้งๆที่ริมฝีปากร้อนยังคงรองรับส่วนไวต่อต่อสัมผัสอยู่ เรย์อิจิส่งเสียงครางต่ำอย่างพึงพอใจออกมา เชนปรือตาขึ้นมองเครื่องหน้าหล่อที่มีแววพึงพอใจ ก่อนจะหลับพริ้มลงอีกครั้ง มือแกร่งออกแรงผลักเชนออกเบาๆ ก่อนจะก้มลงช้อนตัวคนร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมแขน บรรจงวางคนร่างบางบนที่นอน แล้วใช้จมูกโด่งรั้นสูดความหอมอ่อนๆจากกายบาง มือแกร่งลูบไล้ผิวเนียนทั่วทุกอณูเซลล์ราวกับไม่เคยสัมผัสมาก่อนด้วยความหลงใหล หยอกล้อกับยอดดอกทั้งสองข้างที่ตั้งชันด้วยอารมณ์ปรารถนา
"อ๊ะ ..คุณเรย์ฮะ มัน .."
เชนปรือตาขึ้นน้อยๆ มองเครื่องหน้าหล่อที่กำลังหยอกเย้ากับอกขาวเนียน ความเย็นเฉียบของห่วงสีเงินที่มุมปากเรียวทำให้เชนรู้สึกขนลุกชัน กายบางสั่นด้วยแรงอารมณ์ที่เพิ่มขึ้นทุกที มือแกร่งยังคงวนเวียนกับส่วนอ่อนไหวที่ตั้งชันของคนร่างเล็กอยู่ไม่ห่าง เรียกเสียงครางหวานหูจากเชนได้เป็นอย่างดี
"อ๊ะ คุณเรย์ฮะ ..อื้ออ อ"
เรย์อิจิเลียริมฝีปากตนเองอย่างกระหาย มองร่างกายที่บิดเร้ายั่วยวนตรงหน้าอย่างอดกลั้น ไล้นิ้วไปตามช่องทางร้อนที่เริ่มบีบรัดตัว เรย์อิจิสอดแทรกนิ้วเข้าไปในช่องทางลับอย่างเชื่องช้า เชนผวาตัวขึ้นน้อยๆฟันคมกัดเรียวปากตนเองกันไม่ให้เสียงกรีดร้องดังออกมา เรย์อิจิปลอบโปลมโดยการจุมพิตทั่วใบหน้าน่ารัก พลางค่อยๆสอดแทรกนิ้วเข้าไปหยอกเย้าภายใน ควานหวานจุดกระสันของคนร่างเล็กขณะที่เชนเริ่มบิดเร้าอย่างทรมาน
"คุณเรย์ฮะ อ.. อย่าแกล้งสิ อื้ออ .."
ต่อว่าอย่างน่ารัก ขณะที่เริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับการแกล้งสุดร้อนเร่านี้ เรย์อิจิแกล้งหยอกกับจุดกระสันของเชนเล่นๆ เพื่อให้เชนครางอ้อนวอนด้วยน่าตาสุดทรมานคน
"คุณเรย์ฮะ อ..อยากแล้ว"
เรย์อิจิตาโตหูผึ่ง ไม่คิดว่า ชิราอิชิ เชน จะกล้าพูดออกมาตรงๆขนาดนี้ ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดน้อยๆ ก่อนจะค่อยๆถอนนิ้วออกจากช่องทางอุ่นร้อน เชนลุกนั่งอย่างยากลำบากหลังจากต่อสู้กับความสั่นสะท้านที่เกิดขึ้นภายใน มือเล็กค่อยๆผลักอกแกร่งให้นอนราบลงกับเตียง ทำหน้าตาใสซื่อเสียจนเรย์อิจิอดสงสัยไม่ได้
"มีอะไรครับ"
"ก็คุณเรย์เหนื่อยนี่ฮะ .."
"........"
"ผ..ผมเลย จะช่วยคุณเรย์แทน"
พูดออกมาพลางทำท่าทางเอียงอาย เรย์อิจิอ้าปากค้างอย่างตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มละไมตามแบบฉบับ ชิราอิชิ เชน ค่อยๆขึ้นคร่อมร่างสูง ช้อนตาขึ้นมองใบหน้าหล่อที่มองกลับมาอย่างหลงใหล ยื่นใบหน้าน่ารักจูบเบาๆที่อกกว้าง ขณะที่ค่อยๆกดสะโพกบางลงกับสิ่งแปลกปลอมที่ตั้งชัน ขยับสะโพกมนอย่างเชื่องช้า
เรย์อิจิครางต่ำในลำคออย่างสุขสม ยิ้มกริ่มอย่างพอใจที่เห็นคนร่างบางทุกซอกมุม ตาใสปรือลงจนกลายเป้นหลับพริ้ม เสียงครางหวานดังก้องภายในห้องทรงสี่เหลี่ยม มือเล็กซุกซนพอที่จะลูบคลำแผงอกแกร่ง เสีบงทุ้มครางต่ำในลำคออย่างพอใจในการกระทำของคนร่างเล็ก เรย์อิจิขยับตัวสวนขึ้นไปยิ่งทำให้ความร้อนในตัวเพิ่มขึ้นแทบจะแผดเผาทุกสิ่งอย่าง เสีนงครางหวานยังคงดังต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
"อ๊า....ค.. คุณเรย์ฮะ.."
ครางกระเส่าออกมาขณะที่ย้ำหนักลงมาที่จุดเดิม อารมณ์ของคนทั้งสองถึงจุดสิ้นสุด น้ำสีขุ่นไหลออกมาอย่างรวงดเร็วเปรอะเปื้อนหน้าท้องแกร่งที่ยังคงหอบหายใจ ขณะที่เชนรับรู้ได้ถึงความร้อนของน้ำสีขุ่นๆภายในตัว เชปรือตาขึ้นมองเรย์อิจิที่ยิ้มเจ้าเล่ ก้มใบหน้าน่ารักลงทำความสะอาดหน้าท้องแกร่งอย่างแผ่วเบา เรย์อิจิหัวเราะคิกคักด้วยความจั๊กจี้
กว่าจะรู้ตัวอีกที ชิราอิชิ เชน ก็จมเข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว เรย์อิจิมองคนร่างบางอย่างเอ็นดูขณะที่อุ้มเข้าไปทำความสะอาดกายบางให้ในห้องน้ำ เชนรู้สึกตัวเล็กน้อย พอที่จะฟังคำสั่งเรย์อิจิที่ สั่งให้เขาลงไปในอ่าง สั่งให้เขายกแขนขึ้น และ สั่งให้อยู่นิ่ง ๆ ตาใสปรือลงอย่างงัวเงีย ขณะที่เดินเซๆออกมาจากห้องน้ำ เรย์อิจิจับเชนใส่เสื้อนอนเนื้อบางลวดลายน่ารัก ก่อนจะค่อยๆอุ้มวางลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ ยิ้มให้เรย์อิจิที่ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนน้อยๆ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะกระซฺบแผ่วเบา
"รักเชนมากนะครับ รู้มั้ย .."
เอ๋ ..?!?!
555....เมาแล้วแบ๊วจริงๆ
#1 By cannot-x on 2008-10-12 17:30