cannot-x's Fiction

"จุนเป .."

 

 

เสียงใสครางอย่างดีใจเมื่อคนที่เขาอยากเจอมากที่สุดปรากฏตัวหน้าห้องในหลายวันต่อมา แขนเล็กโอบกอดคนร่างสูงด้วยความคิดถึง เขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มนุ่มๆไปหลายฟอด ก่อนจะยื่นหน้าซื่อๆไปให้จุนเปหอมกลับ เครื่องหน้าหล่อฉายแววโล่งใจเมื่อพบเห็นคนร่างเล็กที่เขาอยากพกติดไปอมริกาเมื่อสามเดือนก่อนดูมีความสุข เชนควงแขนแกร่งอย่างถือวิสาสะพลางสาวเท้าเดินไปที่รถเพื่อนรัก[หลังจากโยนกุญแจรถตัวเองกลับไปนอนสงบในห้องแล้ว]ที่จอดรออยู่หน้าคอนโด เสียงบ่นคุ้นหูดังขึ้นแต่ไกลเมื่อเขาทั้งสองมาในระยะที่พอจะมองเห็นได้

 

 

"เห็นมั้ยไอ่จุน ชั้นบอกแกแล้วว่ามันไม่บุบสลาย ถ้าไม่ใช่เพื่อนกันนี่ชั้นคงนึกว่าพวกแกเป็นกิ๊กกันล่ะว่ะ ห่วงยิ่งกว่าอะไร" ยูยังคอพับคออ่อนอยู่ที่นั่งข้างคนขับ ยกมือทักทายเชนพอเป็นพิธีก่อนจะจมเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

 

"แกกลับมารอบนี้ ไอ้พวกเวรทั้งหลายที่จ้องเชนมันคงจะสาปแช่งแกน่าดูเลย สามสี่เดือนที่ปราศจากเงาหัวแกนี่ มันสวรรค์ชัดๆ"

 

 

"อะไรวะ ที่ชั้นฝากพวกแกดูเชน แกไม่ได้ดูให้เรอะ?! "จุนเปทำเสียงเข้ม ขณะที่มือแกร่งยังคงลูบแก้มเนียนใสของเพื่อนอย่างเพลิดเพลิน

 

 

"เฮ่ยย เอาความคิดสุดตรีนนี่มาจากไหน พวกชั้นดูกันหัวฟูเหอะ มีแต่เบบี๋ของแกเท่านั้นแหละ ที่ยังใสซื่อบริสุทธิ์ มองโรคในแง่ดีซะจนน่าขนลุก.." เทซึกิบ่นพลางยันหัวยูให้อยู่ในท่านอนสบายๆ ก่อนจะยกขึ้นชูนิ้วกลางให้รถกระบะข้างหน้า จุนเปหันมามองเชนอย่างหาเรือ่งทำเอาเด็กแบ๊วแอบสลด

 

 

"ก็แหม ..จุนเปก็รู้ว่าเรานิสัยยังไง ถึงยังไง เราก็รู้เพิ่มขึ้นมาบ้างล่ะน่า"

 

 

"เออ ใช่ แกรุ้มั้ย มันรู้วิธีใส่ถุงยางด้วยล่ะ ชั้นกับไอ้ยูนี่แทบจะเปิดเบียร์ฉลองกันเลย" จุนเปหัวเราะกร๊าก ขณะที่เชนทำแก้มพองลม  เสียงโทรศัพท์บ่งบอกความแบ๊วของ เจ้าของดังขึ้น เชนหันมองต้นเสียงที่อยู่ในมือจุนเปก่อนจะฉกฉวยออกมาอย่างรวดเร็วเกินหน้าเกินตาเสียงถามของเพื่อนข้างๆ

 

 

"ไอ้เรย์อิจิ นี่มันใครวะ" เขากระซิบถามเพื่อนด้านหน้า เทซึกิส่ายหัว[ยูหลับไปแล้ว]

 

 

"ฮะ ..ประมาณสามโมงฮะ หวา ไม่เป็นไรหรอกฮะคุณเรย์ นะฮะ ..ฮะ ตกลงฮะ" แก้มใสเจือสีแดงน่าสัมผัส ขนาดเทซึและจุนเปยังแอบเพ้อ เทซึกิมีหน้าที่ขับรถจึงระงับอารมณ์ไม่ให้โดดมาข้างหลังแล้วฟัดเหมือนที่จุนเปทำอยู่ตอนนี้

 

 

"ฟ้องยู"

 

 

"เออ ..แปลกเนอะ ตอนเช้าชั้นฟัดไอ้ยูมัน มันก็จะฟ้องเชน ตกลงใครน่ากลัวกว่ากันล่ะเนี่ย" จุนเปทำท่าคิดทะเล้นๆ

 

 

"ชั้นว่ายูว่ะ ชิบหา ย ยย ดุอย่างกะหมา ด่าเก๊ง เก่ง นับถือไอ้เคย์จริงๆ ทนมาได้สองปีเนี่ย" ป้าบ!!! เทซึกิผู้น่าสงสารโดนฝ่ามือพิฆาตของกัปตันคนสวยฟาดเอาเต็มรักแรงๆ1ที จุนเปขำกลิ้งอีกรอบขณะที่ปากเล็กๆของเพื่อนก่นด่าจนไฟแลบ

 

 

"ว่าใครเป็นหมาวะ แม่ซัดให้หรอก แกดีตายล่ะ ไอ้มันฝรั่ง โถ ..ไอ้ลูกครึ่งมารยาทดี ทีแกไปด่าคนอื่นไฟไหม้ปากนั่นเรียกว่ามารยาทงามงั้นสิ หนอย ไอ้ปากเสีย"

 

 

"ยู ถ้าแกพูดอีกคำเดียว ชั้นจะบอกให้เคย์อิจิมาเอาแกไป ชั้นรู้นะว่าแกหลบมันอยู่ เสือกไปทำอะไรอีกล่ะ"

 

 

"......"

 

 

เป็นไปตามคาดที่หลายคนจะเซงเกวทันทีที่เห็นแขนเล็กของเชนควงมากับร่างสูงของจุนเป หลายคนถึงกับต้องขอไปเข้าห้องน้ำระหว่างคาบเรียนเพื่อที่จะสวดอ้อนวอนขอพระผู้เป็นเจ้าดลบันดาลให้จุนเปหายตัวไปอีกครั้ง จุนเปป้อนขนมปังที่ฉีกเป็นคำเล็กๆใส่ปากบางของเพื่อนอย่างนึกเอ็นดู บรรยากาศระหว่างสองคนนี้ทำเอาคนรอบข้างถึงกับยกนิ้วกลางใส่จุนเป มันล้อมไปด้วยวงแหวนสีชมพู ข่าวลือสั่วๆกลับมาหนาหูอีกครั้งที่ว่าจุนเปกับเชนแอบคบกันอ่างลับๆ เรือ่งนี้รู้ถึงเทซึเขาถึงกับแหกปากสาปแช่งคนปล่อยข่าวว่า นอกจากหลอกชาวบ้านแล้วยังปัญญาอ่อนอีกที่คิดได้แบบนี้ แล้วทีตัวมันเองกับยูไปไหนด้วยกันบ่อยๆทำไมไม่มีข่าวลือมามั่งว่า แอบเป็นชู้รักกันเพื่อดัดหลังเคย์อิจิ  คนรักของยูจังถึงกับฮากร๊ากเมื่อได้ยินคำประกาศเหล่านี้

 

 

เวลาเย็น เชนยังคงเกาะติดจุนเปไม่ห่างราวกับวาถ้าแยกออกจากกันเมื่อไหร่ จุนเปคงจะละลายหายไปในอากาศอย่างแน่แท้ รถคันหรูวนเข้ามาจอดในบริเวณโรงเรียนที่มีความโอ่อ่าสวยงาม รวมทั้งเป็นแหล่งการศึกษาที่ใหญ่แห่งหนึ่งของญี่ปุ่น ไม่ว่าจะเป็นทั้งมีฝั่งของมหาลัย[ที่อยู่ทางด้านข้าง] แผนกอนุบาล ประถม มัธยม หรือ ไฮสลูค เรย์อิจิก้าวลงมาจากรถพร้อมรุอิเรียกเสียงเพ้อเบาๆจากสาวนักศึกษายูชอนเซน และน ักเรียนยูชอนเซนไม่น้อย เครื่องหน้าหล่อที่ดูเรียบเฉยแฝงเสน่ห์เย้ายวน ผมสีดำราวกับปีกนก ริมฝีปากบางที่เจาะห่วงสีเงินเล็กไว้ ท่าทีภูมิฐานบ่งบอกฐานะ และหน้าตาที่ดูยังหนุ่มแน่น หลายๆคนออกจะคิดไปทางแนวกวนบาทาว่า นี่เป็นมาเฟียคุมถิ่นที่มาเก็บค่าคุ้มครองจากผอ . เขามีตาไว้มองคนเดียวเท่านั้น ร่างเล็กที่เป็นเป้าหมายยืนรออยู่ที่ตึกธุรการกับเพื่อนกลุ่มนึง แถมยังควงแขนเด็กเปรตนั่นแน่นเสียด้วยหน้าตาดูมีความสุขเสียจนเขาคิดอยากตั้นหน้าเด็กเวรนั่นสักตั้งแล้วเอาไฟลนลิ้น..[ไอ้โรคจิต!! : ผู้แต่ง]  เรย์อิจิปรี่เข้าหาทิ้งให้รุอิเพ่งพินิจกับรูปร่างแปลกๆของต้นไม้ซึ่งสันนิษฐานได้ว่าคงจะมีคนล้มทับมันเป็นแน่

 

 

"คุณเรย์ .." เสียงใสเรียกเบาๆ ขณะออกเดินไปหาแต่ไม่ทัน เรย์อิจิมาถึงเสียก่อน เชนเริ่มเหงื่อตก หวา ..ถ้าเพื่อนถามล่ะจะบอกว่ายังไงดี

 

 

"คุณเป็นใครฮะ" ยูเอ่ยถามอย่างไม่อ้อมค้อมขณะที่ร่างสูงส่งสายตาอ่อนโยนให้ร่างเล็กสุดซื่อ

 

 

 "คุโรซาวะ เรย์อิจิครับ เป็น ..แพทย์ที่คลีนิคxxx พอดีเชนมีปัญหาทางด้านสุขภาพร่างกายเล็กน้อย วันนี้ผมเลยมารับให้ไปด้วยกันไหนๆ ผมก็มาธุระแถวนี้พอดี ประหยัดครับ" ท่าทีวางภูมิและดูสุภาพของเรย์ มันไม่แปลกที่จะชักชวนให้ใครต่อใครเชื่อถือ นอกเสียจากรุอิที่ยืนกลั้นหัวเราะเล็กน้อยอยู่ด้านหลัง เชนอ้าปากหวอ พลางเกาหัวพยายามพยักหน้าเออออรับไปกับความคิดปราชญ์เปรื่องของคนข้างๆ  เพื่อนทั้งสามดูจะสงสัยในตัวคนร่างสูงมีภูมินี้น้อยลง

 

 

-บ้านคุโรซาวะ-

ด้วยความจำใจโดยแท้ที่ทำให้เชนต้องย้ายสัมภาระเพื่อมาค้างบ้านของคุณหมอรูปงามเป็นเวลาสองสามวัน ร่างสูงอ้างเหตุผลเล็กน้อยประกอบกับท่าทีน่าศรัทธาส่วนตัว ทำเอาคนใสซื่ออย่างเชนเชื่อถือได้ไม่น้อย ร่างเล็กถึงกับเบิกตากว้างและเผลอหลุดความแบ๊วมากกว่าปกติออกมาเมื่อสังเกตได้ว่าลูกน้องคุณหมอที่เดินข้างๆนั้นต่างเรียกเขาว่า คุณหนูทั้งสิ้น ไม่เว้นแม้แต่รุอิคนดี คามน่ารักที่สื่อออกมาทาง กริยาและหน้าตามันทำเอาหลายๆคนถึงกับเพ้อไม่แปลกใจเลยว่าทำถึงทำให้คุณเรย์อิจิ เจ้านาย[วิกลจริต]ของพวกเขาหลงได้ขนาดยอมนั่งเลือกสรรพสิ่งที่มิคกี้เมาส์ประดับในหลายวันมานี่เชนยืนมองบริเวณรอบห้องน้ำหรูอย่างชื่นชมก่อนจะลงมือถูสบู่สีมุกเบาๆตามเรือนร่างชวนหลงใหล หลังจากรับประทานอาหารเย็น แม่บ้านแม่เรือนทั้งหลายต่างกรูเข้ามาชื่นชมความน่ารักสดใสของเชนจนคนร่างสูงถึงกับต้องจดรายชื่อลิสต์ไว้หักเงินเดือน

 

 

 สมุดการบ้านคณิตกางออกท่ามกลางแสงจากโคมไฟเข้าชุดกับห้องนอนโอ่อ่าสีขาวและดับตัดกัน เชนกุมขมับคิดการบ้านตรงหน้าอย่างเคร่งเครียดขณะที่เรย์อิจินั่งมองกริยาน่ารัก[?]นั่นอย่างหลงใหล มองปราดเดียวเขาก็พอที่จะเห็นทางออกของคำตอบได้ การคำนวนในข้อนี้มันไม่ได้ยากอะไรมากมาย ก่อนอื่นเขาต้องลดทิฐิของเจ้าตัวเล็กที่นั่งหน้าแบ๊วอยู่ตรงหน้า ให้เห็นว่าวิชาคณิตศาสตร์มันมีอะไรดีกว่าที่เขาคิดเยอะ ..ร่างสูงเปลี่ยนฝั่งมานั่งข้างเดียวกับเด็กหนุ่มร่างบาง เชนถูกอุ้มขึ้นมานั่งบนตักอีกครั้งพร้อมกับที่ใบหน้าหล่อสูดดมความหอมอ่อนจากร่างกายบาง เชนรู้สึกใบหน้าตนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ หากแต่ด้วยความบริสุทธุ์ของความคิด ทำให้เขาไม่กล้าคิดในทางร้ายกับคนร่างสูงแม้แต่น้อย เขากลับรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

 

 

"ไม่เข้าใจตรงไหน หืม? เด็กดีของชั้น" เสียงทุ้มกระซิบที่ใบหูขณะที่มือแกร่งสัมผัสเบาๆที่ต้นคอขาว  

 

 

"ทั้งหมดเลยฮะ"

 

 

 เชนตอบ คิดดีใจอยู่ที่คุณหมอดูแลเขานอกเหนือจากอาการจิตไม่ปกติ  ความตกใจที่ถาโถมเข้ามาอย่างกระทันหันเมื่อเรย์อิจิเลื่อนมือไปยังจุดอ่อนไหวของเชนที่สงบเสงี่ยมอยู่ภายในกางเกงนอนเนื้อบางสีขาว ใบหน้าสวยหันมองคุณหมอรูปงามที่ยิ้มวิกลจริต เชนสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากคนร่างสูงด้านหลัง ถึงแม้คุณหมอจะรักษา[?]เขาด้วยวิธีการนี้หลายครั้ง[แน่นอนว่าแต่ละครั้งเขารู้สึกดีอย่างเหลือเชื่อ]ไม่มีครั้งไหนที่เขารู้สึกกลัวเท่าครั้งนี้มาก่อน ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะ สายตาคุณหมอขณะนี้มันดูโหดร้ายอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัส มันเหมือนกับสัตว์ที่กระหาย ..เหมือนสายตาของไอ้ถ่อยสถุลพวกนั้นที่รุมข่มขืนเขา[นับว่าเชนยังพอมีความรู้บ้างที่รู้ตัวว่าถูกข่มขืน-*-] ตัวบางสั่นระริกกจนเรย์อิจิจับสัมผัสได้

 

 

"เป็นอะไรไป กลัวชั้นหรือไง เชน"

 

 

"..ม..ไม่เชิงฮะ"

 

 

ด้วยความที่เชนเป็นคนซื่อ ตรง และใสบริสุทธุ์จนบางทีเรย์อิจิแอบนับถือ ประโยคนี้ทำเอาความวิกลจริตบนเครื่องหน้าหล่อลดไปบ้าง หากแต่มือแกร่งยังคงสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเดิม ปากเล็กกลั้นเสียงครางหวานไว้ขณะที่เจ้าตัวยังคงถือสมุดคณิต มันเริ่มสั่นระริกตามร่างกาย ปากเรียวได้รูปจูบพรมทั่วลำคอขาวที่เชนเงยขึ้นตามการนำพา[คำนี้ติดมาจากละครป่าววะกู?!?! : คนแต่ง]ของร่างสูงความเย็นของห่วงสีเงินกระทบผิวกายเนียนจนรู้สึกขนลุกซู่ หลังจากนั้นไม่นาน ส่วนที่สงบเสงี่ยมเรียบร้อยของเชนกลับถูกปลุกด้วยมือแกร่งของคุณหมอคนดี ตาสวยปรือตาลงเล็กน้อย ..นับวันทำไมฝีมือการรักษาคุณเรย์ถึงเพิ่มขึ้นขนาดนี้เลยล่ะ..เรย์อิจิกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆเพื่ออดกลั้นอารมณ์ที่เพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณ..อดทนไว้เรย์อิจิ นายยังไม่ได้ให้บทเรียนเด็กดีของนายเลยนะ.. เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธเขาอยากจะอุ้มคนตัวเล็กนี่โยนลงบนเตียงเสียตอนนี้

 

 

"ไหน ไม่เข้าใจตรงไหนครับ"

 

 

เรย์อิจิถามเสียงนุ่มพลางใช้ลิ้นร้อนหยอกเย้ากับใบหูเล็กที่เริ่มขึ้นสี เชนพยายามจะเปล่งเสียงบอกจุดที่ตนเองสับสนหากแต่เสียงทีได้กลับเป็นเสียงครางกระเส่าแทน เรย์อิจิยิ้มเย็นอีกรอบเอื้อมมือไปคว้าปากกาสีแดงลายกู๊ฟฟี่ขึ้นมา แล้วเริ่มต้นอธิบายขณะที่ปลดกางเกงของคนร่างบาง เชนไม่ได้ปัดป้องอะไรกลับนิ่งเฉยตรงกันข้าม เขารู้สึกเต็มใจด้วยซ้ำหากแต่ไม่มีเวลาให้เด็กแอ๊บแบ๊วของเราได้ขบคิดอะไรเท่าไหร่นักเนื่องจากอาภรณ์เบื้องล่างของตนถูกถอดออกอย่างง่ายดายเรย์อิจิพูดต่อไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งๆที่อารมณ์ของเขานั้นได้พลุ่งพล่านเต็มอัตราศึก เชนพยักหน้าตามพยายามที่จะดึงตัวเองกลับสู่โลกปัจจุบัน

 

 

"ฮ ..ฮะ"

 

 

 เชนตอบ ขณะที่ใบหน้าหล่อเกยไหล่บางเริ่มเล่นซนโดยการจูบพรมทั่วกายชวนหลงใหล เชนเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่ ภายในสมองขาวโพลนพยายามจะดึงตัวเองกลับสู่บทเรียน และดูเหมือนเขาจะติดความโรคจิตเรย์อิจิมามาก เนื่องจากบัดนี้เขาต้องการที่จะโยนสมุดนี่ทิ้งแล้วหันมาเหนี่ยวรั้งคนร่างสูงกันไม่ให้ตัวเองหมดเรี่ยวแรงแล้วร่วงไปบนพื้น 

 

 

 

"อย่าเพิ่งวางสมุดล่ะ เธอยังแก้เลขข้อนี้ไม่ได้ อย่าหวังว่าเธอจะได้สบายตัวเลย เด็กดีของชั้น"

 

 

 เชนหันมองคนร่างสูงอย่างตำหนิเล็กน้อย ดูเรย์อิจิจะชำนาญในการถือปากกาแล้วถอดเสื้อของเชนเอามาก รอยขีดข่วนสีน้ำเงินไม่มีปรากฏให้เห็นบนเสื้อนอนสีขาวลายดิสนีย์แม้แต่นิดเดียว นิ้วเรียวกดลงบนยอดดอกสีชมพูชวนมองที่บ่งบอกอารมณ์ของเจ้าของเชนไม่อาจกลั้นเสียงของตัวเองได้อีกต่อไป ในเมื่ออารมณ์เขาเพิ่มทวีคูณมากขึ้นทุกทีที่ถูกสัมผัส  เรย์อิจิยังคงเพลิดเพลินกับการสอนที่เขาอุตส่าห์คิดค้นขึ้นมาอย่างง่ายดาย มีคนร่างเล็กที่มีใจจดจ่ออยู่กับสองสิ่งนั่งบนตัก แถมมีเสียงครางหวานให้ได้ยินเป็นเพลงประกอบด้วยแล้ว เรย์อิจินึกไม่ถึงจริงๆว่าเขาจะโชคดีปานนนี้ เชนเริ่มหมดความอดทนกับร่างกายชวนมองของเขาขึ้นทุกที เขารู้สึกอวัยวะภายในกำลังถูกเผาไหม้ด้วยอารมณ์แห่งความต้องการ เชนกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อระงับอารมณ์พยายามดึงตัวเองให้จดจ่อกับการบ้านในมือ

 

 

"อ..อือ คุณเรย์ .."

 

 

เสียงเล็กครางเรียกชื่อของคนร่างสูงออกมาอีกครั้ง ใบหน้าน่ารักที่มีแววใสซื่อบัดนี้เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดใสเล็กๆที่ผุดขึ้นตามใบหน้า เสน่ห์เย้ายวนแบบที่ปกติไม่มีปรากฏมันทำเอาคนอย่างเรย์อิจิอยากจะเป็นคนคว้าสมุดนั่นทิ้งไปเสียเอง แม้เขาจะเห็นเพียงแค่ด้านข้าง หากแต่เมื่อจินตนาการต่อไปว่าถ้ามองตรงๆเขาจะอดทนไม่ให้จับร่างเล็กนี่กดได้หรือไม่ เชนรู้สึกเหมือนมีอะไรแข็งแรงขึ้นทุกทีๆหลังจากที่เขาเผลอหลุดปากครางอ่อย ใบหน้าสวยเอี้ยวมองคนร่างสูงที่อารมณ์เริ่มพลุ่งพล่านมากกว่าเดิม แน่นอนว่าเชนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรๆของคุณหมอคนดีแข็งแรงขึ้น    
 

 

"ส..เสร็ ..เสร็จแล้วฮะ"

 

 

เรย์อิจิเพ่งมองคำตอบของเล็กที่เขียนด้วยลายมือน่ารักๆ ดูก็รู้พยายามบังคับให้ลายมือตนอยู่ในสภาพปกติ.. มือแกร่งรวบสมุดการบ้านปิดดังฉึบ หลังจากนั้นก็ช้อนร่างเปลือยเปล่าขึ้นมาแล้วค่อยๆวางอย่างเบามือลงบนเตียงนุ่มราวกับเกรงว่าเชนจะบุบสลาย ยืนสำรวจร่างเล็กที่พยายามปกปิดส่วนล่างของตนอย่างจรรโลงใจขณะที่ค่อยๆคลืบคลานยื่นใบหน้าหล่อเข้าไปหาคนร่างบางบนเตียง เชนเบนหน้าหนีจากร่างสูงหลีกความอายที่เริ่มก่อตัวมากกว่าเดิม มือเล็กถูกรวบขึ้นจากบริเวณส่วนล่างเชนช้อนตาสวยขึ้นมองใบหน้าหล่อที่ยิ้มยั่วอีกรอบกัดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยขณะที่มือตนถูกวางลงบนอกแกร่ง ตาคมกล้ามองเชนที่เขินอายอย่างเอ็นดู พยายามส่งความนัยน์ไปให้ร่างเล็ก เชนพยายามทบทวนก่อนจะเริ่มปลดกระคุมและเนคไทค์ที่ใส่หลวมๆไว้ให้ขณะที่เรย์อิจิโลมเล้าร่างกายบางด้วยสายตาแบบเดิม ร่างกายของเรย์อิจิเซ็กซี่เสียจนเชนอยากจนเอามือมาอุดจมูกกันเลือดพุ่ง ยิ่งรวมลายสักรูปมังกรสุดเท่นั่นด้วยแล้ว เชนเบนหน้าหนีและเริ่มมุดผ้าห่ม ทั้งๆที่อารมณืขงอเขาพลุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เรย์อิจิจับผ้าไว้แน่นไม่ยอมให้ร่างเล็กหายตัวเข้าไป เขารู้สึกพอใจที่เห็นเชนอายถึงขีดสุดแบบนี้ แต่เขาก็ไม่ลืมความโกรธเมื่อเย็นหรอกนะ

 

..เด็กดีของคุณหมอเรย์จะรู้มั้ยนะว่าเวลาเรย์อิจิโกรธ จะวิกลจริตขนาดไหน ..

 

 

"หลบหน้าชั้นรึไง  ..เรามาเล่นอะไรสนุกๆกันดีกว่า"

 

 

เรย์อิจิกระซิบโหด ถ้ามองในมุมของเชนจะไม่เห็นแววโรคจิตเลยสักนิด เขาเห็นแต่ความหื่นเป็ดนั่นเท่านั้น แต่ถึงยังไง เขาก็ไม่คิดกลัวเลยสักนิด และที่น่าตกใจมากกว่านั้น เชนรู้สึกว่าเขาต้องการคุณหมอมากเสียด้วย=[]=!! ลิ้นร้อนโลมเล้ายอดสีชมพูที่ตั้งชันอย่างมีอารมณ์เชนครางกระเส่าขณะที่มือเล็กยันอกแกร่ง  ก่อนเคล้นคลึงซอกคอขาวที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่ในห้องน้ำ เขาไม่เคยคิดเลยว่าไอ้สบู่กลิ่นสยอง[กลิ่นกุหลาบ]นั่นมันจะมีกลิ่นหอมกรุ่นน่ารับประทานมากเมื่อมาอยู่บนร่างกายบางตรงหน้า เชนปรือตาก้มลงมองคุณหมอที่ฝากรอยไว้ทั่วลำคอของเขาก่อนจะรู้สึกถึงควาบอุ่นที่แผ่ซ่านทั่วโพรงปาก ลิ้นร้อนสอดเข้าไปได้อย่างง่ายดายเมื่อฟันคมขบกัดกลีบปากล่างอย่างเบาแรง เชนครางเบาๆอย่างพึงพอใจแบบเดียวกับที่คุณหมอพอใจเมื่อได้ยิน มือแกร่งเปิดลิ้นชักที่โต๊ะโคมไฟข้างๆหยิบหลอดสีเงินออกมา เชนมองการกระทำนั้นด้วยความพร่ามัว

 

 

 "อะ..อะไรฮะ"

 

 

 เรย์อิจิไม่ตอบ กลับรวบมือบางขึ้นเหนือศรีษะบีบเจลสีใสออกมากลางอกบาง เชนสะดุ้งเฮือกด้วยความเย็นของของเหลวที่กระทบผิวกาย เขารู้สึกทรมานเพิ่มไปอีกเมื่อคุณหมอปล่อยมือเขาให้เป็นอิสระแล้วหันไปหยอกล้อกับส่วนปลายที่บรรจุอารมณืไว้เต็มเปี่ยม ปากเรียวจูบเบาๆอย่างถนุถนอมทำให้เสียงครางหวานหลุดออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

 

"อ๊ะ .."

 

 

"เด็กดี ..อย่าเก็บเสียงน่ารักๆไว้ฟังคนเดียวสิครับ .."

 

 

เรย์อิจิยิ้มโรคจิต ก่อนจะค่อยๆจับตรงส่วนปลายของร่างบางไว้แน่น เชนรู้สึกเหมือนถูกทรมานทางอ้อม ปรือตามองตาคมกล้าของร่างสูงด้วยความหวาดกลัว แววตาคล้ายสัตว์ร้ายที่กระหายอยากได้เนื้อของเหยื่อปรากฏให้เห็นบนตาสีทมิฬ เชนเบิกตาโพล่งเหตุการณ์ที่เลวร้ายคืนนั้นหวนกลับมามีผลต่อจิตใจเขาอีกครั้ง ความหวาดกลัวครอบงำสมองอย่างรวดเร็วร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความเกรงอย่างควบคุมไม่อยู่เสียงสะอื้นที่ดังออกมาไม่ได้ทำให้เรย์อิจิสะท้านแม้แต่น้อย น้ำตา ไม่มีผลต่อความโกรธของเขา ไม่มีผลต่อคุโรซาวะ เรย์อิจิ ตาสวยปาดน้ำตาออกพยายามอ้อนวอนหากแต่เสียงที่เปล่งออกมามีแต่เสียงครางหวานเนื่องจากเรย์อิจิทำการกระตุ้นความต้องการของเขาอย่างต่อเนื่อง พลางมองเชนด้วยสายตาแบบเดิมไม่มีเปลี่ยน

 

 

"ฮึก ..ค..คุณเรย์ฮะ.."

 

 

".."

 

 

"ค..คุณเรย์"

 

เรย์อิจิไม่มีความสงสารผุดขึ้นในสมอง เขายังคงโกรธคนร่างบางอยู่ ที่บังอาจมาก ..ที่ไปเกาะแขนเด็กเปรตทำท่าหัวร่อต่อกระซิกอีกด้วย ความน่ากลัวที่เพิ่มขึ้นทุกนาทีมันทำให้เชนไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้อีก เขากลัวจะเป็นเหมือนคืนนั้น ..คืนที่เขาเสียทุกอย่าง..   

 

 

"เธอตอบคำถามชั้นข้อนึงได้มั้ย .."

 

 

เชนพยักหน้าทั้งน้ำตา เขากลัว ..คุณเรย์อิจิน่ากลัว หลังจากนั้นเพียงพริบตาเรย์อิจิใช้นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนสีเงินสัมผัสช่องทางเล็กแคบของเชน ร่างเล็กยกแผ่นหลังบางขึ้นจากที่นอนด้วยอารามตกใจพร้อมเสียงใสที่กรีดร้อง ก่อนถูกผลักด้วยแรงแสนเบาราบไปกับพื้นที่นอนอีกครั้ง ไม่มีแววความเป็นเรย์อิจิปรากฏที่เครื่องหน้าหล่อแม้แต่น้อย มีแต่แววสัตว์ร้ายที่ถูกปลุกขึ้นมา

 

 

"ไอ้เด็กที่เธอควงแขนนั่น ..มันเป็นใคร!?"

 

 

เขาไม่มีความสามารถพอที่จะอดใส่เสียงเหี้ยมลงในคำหลังสุดได้ เชนผงะเล็กน้อยก่อนตอบออกมาอย่างอยากลำบากเนื่องจากเขาถูกรุกล้ำอย่างรุนแรงจนรู้สึกเจ็บแสบ แหวนสีเงินเสียดสีช่องทางเล็กจนรู้สึกได้ถึงความอุ่นจากของเหลวสีสด แม้เขาคิดจะวอนตอนนี้หากแต่เดาได้แล้วว่าไม่มีทางเลยที่เรย์อิจิจะเห็นใจ

 

 

"พ..เพื่อน ..เพื่อนผม .."

 

 

"แค่เพื่อนหรอ ..เธอจะให้ชั้นแน่ใจได้ยังไง หืม ตอบมาสิ" เรย์อิจิกระซิบโหด ขณะขยับนิ้วเข้าออกอย่างแรงจนเชนต้องกรีดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ตาสวยมีน้ำคลอเต็มหน่วย มือเล็กปาดออกอย่างไม่ไยดี

 

 

"อ๊า ..จ..จริงๆฮะ พ..เพื่อนผม ..อ๊ะ คุณเรย์ ..จ..เจ็บ ฮึก ..จ..เจ็บฮะ"

 

 

"หรอ เจ็บหรอ เธอรู้มั้ย ว่าแค่นี้มันยังน้อยไปด้วย ที่บังอาจมาทำให้คนอย่างชั้นรู้สึกโกรธ" เชนเผลอร้องออกมาอีกครั้งและสะดุ้งสุดตัวเมื่อเรย์อิจิสัมผัสจุดกระสันของเขาเสียให้แล้ว เสียงทุ้มพูดออกมาให้เชนอับอายเล่นอีกครั้ง "หึ อยู่ลึกเหมือนกันนะเนี่ย"    
  

 

"ผ..ผมขอโทษ ฮึก ..ข..ขอโทษฮะ"

 

 

เชนพร่ำขอโทษอยู่เรื่อยๆ สลับกับครางสุดเสียงเมื่อเรย์อิจิกระตุ้นจุดกระสันเขา ซ้ำแล้วซ้ำอีก ถึงแม้เขารู้สึกดี แต่มันก็รู้สึกทรมานระคนกันไปด้วยตาสวยมีน้ำไหลต่อเนื่องกันออกมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เนื่องด้วยความกลัว และความเจ็บปวด มือแกร่งยังคงจับส่วนปลายร่างบางไว้แน่นไม่ยอมละ มันยิ่งทำให้คนอย่างเชนถึงกับต้องร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกทรมานอย่างไม่เคยเจอมาก่อน  เรย์อิจิมีแววพึงพอใจหากแต่ไม่สงสารเชนเลยสักนิดกลับรู้สึกดีเสียด้วยที่เขาทรมานร่างบางนี่ด้วยมือทั้งสองข้างของเขาเอง รอร่างเล็กร้องขอ ..รอเชนร้องบอกว่าต้องการเขา ต้องการเพียงเรย์อิจิคนนี้ .. ร่างสูงหยุดการกระทำทุกอย่างแม้แต่การหยอกล้อกับช่องทางเล็กที่ตอดรัดนิ้วเขาแน่น  เชนมองเครื่องหน้าหล่ออดโล่งใจไม่ได้ที่เรย์ได้หยุดการกระทำรุนแรงนั่นเสียที ความต้องการรุมเร้าร่างกายบางให้ทรมานอย่างที่ร่างสูงต้องการ

 

 

"ค..คุณเรย์ .."

 

 

"..."

 

 

"คุณเรย์ฮะ"

 

 

 ร่างเล็กเรียก และต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแสบอีกครั้งเมื่อนิ้วแกร่งถูกถอนออกมาด้วยความรวดเร็วและรุนแรง ของเหลวสีแดงสีไหลตามนิ้วเรียวยาว เชนรู้สึกแสบร้อนทางช่องทางนั้นอย่างบอกไม่ถูก ทั้งเจ็บ ทั้งต้องการ เขาไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเขาอยากให้อย่างไหนมันครอบงำเขากันแน่ .. เรย์อิจิเช็ดคราบเลือดนั่นลงบนที่นอนอย่างไม่ยินดียินร้าย หน้าตาเรียบเฉยเสียจนเชนนึกเกรง และแล้ว เขาก็ปล่อยให้สัญชาติญาณรอบงำ เชนไม่อาจทนอยู่ในสภาพนี้ได้หลังจากเขาเอื้อมมือจะไปสำเร็จความต้องการด้วยตนเองหากแต่เรย์อิจิคว้าข้อมือบางไว้พลางจ้องแน่วแน่เข้าไปในดวงตากลมใส ปากเล็กเผยอออกต้องการจะสื่อให้รู้ว่าต้องการร่างสูงตรงหน้ามากเพียงใด ..น้ำใสคลอหน่วยอีกครั้งขณะที่เรย์อิจิเริ่มสำนึกว่าน้ำตาของเชนไม่คู่ควรกับความน่ารักของเขาเลยสักนิด เขาอารมณ์เย็นมากขึ้นหลังจากที่ได้เห็นเลือดสดๆที่นิ้วของตนเอง ความเจ็บแสบทำให้น้ำตาไหลเอ่อออกมามากกว่าเดิม

 

 

"ฮึก ..ค..คุณเรย์ ผ..ผมต้องการคุณ ..ผมขอโทษ ..ถ..ถ้าคุณเรย์โกรธ ผ..ผม"

 

 

"....พูดอีกที พูดชัดๆ" เรย์อิจิสั่งสีหน้าเรียบเฉย ทั้งๆที่หูหางเริ่มโผล่ออกมาให้เห็น

 

 

"ผ..ผมต้องการคุณฮะ ..ผ..ผม "

 

 

เรียวปากบางถูกปิดได้ความอบอุ่นที่อ่อนโยน ..สัมผัสที่เชนเคยคุ้นกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ลิ้นเล็กตอบรับอย่างเงอะงะ ตามที่เรย์อิจิได้สอนไว้ ..ช่องทางเล็กถูกรุกล้ำด้วยสิ่งแปลกปลอม แรกที่เข้าสัมผัสเชนถึงกับต้องเขยิบหนีเนื่องด้วยความเจ็บแสบ เจ็บแสบเหมือนคืนนั้น ..คืนที่เขาถูกพวกถ่อยรุม..หากแต่ครั้งนี้เป็นเพราะอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาไม่รู้สึกต่อต้าน ไม่รู้สึกรังเกียจ กลับรู้สึกต้องการและอยากกอดรัดร่างสุงที่โลมเล้าไหล่บางของเขาอีกครั้ง ..เรย์อิจิแทบจะอดกลั้นความต้องการไม่ไหวเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดระคนพึงพอใจของคนร่างบาง เขานิ่งค้างสักพักหากแต่ช่องทางเล็กตอดรัดราวกับว่าต้องการให้เขาล่วงล้ำเข้าไปในเวลาอันเร็ว  ไม่ทันที่เชนจะได้รู้สึกเจ็บแสบอะไรนัก ร่างสูงเริ่มล้ำลึกมากกว่าเดิมเสียงใสกรีดครางอย่างน่าสงสารหากแต่เจือด้วยความสุขสม เรย์อิจิเร่งจังหวะตามความต้องการของตัวเขาเอง เชนเคลื่อนไหวตามแรงอารมณ์ ตอบรับจูบอ่อนโยนของคุณหมอร่างสูงอย่างดีเสียจนเรย์อิจิหลงมากกว่าเดิม ไม่นาน ความต้องการของทั้งคู่ก็ถึงจุดสิ้นสุด พร้อมกับเสียงครางต่ำของเรย์อิจิที่คำรามในลำคออย่างพึงพอใจ และเสียงของเชนที่เรียกชื่อร่างสูงจนถึงนาทีสุดท้าย  ความต้องการของทั้งคุ๋มาถึงจุดสิ้นสุด เรย์อิจิครางต่ำอย่างพึงพอใจ พลางกัดริมฝีปาก ร่างบางกระตุกอย่างแรงอีกครั้งพลางบิดผ้าคลุมที่นอนแน่น ก่อนปลดปล่อยออกมาพร้อมๆกับรู้สึกได้ถึงความอุ่นจากทางช่องทางเล็กที่ตอดรัดบางสิ่งไว้แน่น

 

 

"อ๊ะ ..ค..คุณเรย์ ..."

 

 

 เรย์อิจินิ่งค้างไว้สักครู่กวาดตาดูทุกอณูเซลล์ผิวของเชนอย่างหลงใหล ก่อนค่อยๆออกมาอย่างแผ่วเบา ถึงแม้จะอ่อนโยนเพียงใด เชนก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบและผวาตัวขึ้นจากที่นอนเล็กน้อย วงแขนแกร่งคว้าร่างบางมาแนบอกค่อยๆช้อนขึ้นมาอย่างเบามือ จูบพรมที่หน้าผากมนชุ่มเหงื่อ ขณะที่ตาใสมีน้ำคลอหน่วยอีกครั้ง

 

 

 

"เจ็บมากรึเปล่า"

 

 

"ฮะ .."

 

 

"ไม่เป็นไรนะครับคนดี ..ไม่เป็นไรนะ"เรย์อิจิปลอบโยนขณะที่วางร่างเล็กลงในอ่างอาบน้ำ หมายชำระล้างร่างกายและช่องทางเล็กอย่างแผ่วเบา  ก่อนที่มือแกร่งจะสัมผัสผิวเนียนเชนก็สะดุ้งเล็กน้อยและเบี่ยงตัวหลบคนร่างสูงอย่างจงใจ เรย์อิจิเลิกคิ้วสูงอดสงสัยไม่ได้ หากแต่ไม่ทันที่จะได้ถามสิ่งที่สงสัยออกมา เชนก็ชิงพูดเสียก่อน น้ำเสียงนั้นสั่นเครือเสียจนน่าตกใจ

 

 

"ผ..ผมกลัวคุณเรย์ คุณเรย์น่ากลัว "

 

 

"...."

 

 

"ผมกลัวที่คุณเรย์ทำตาแบบนั้น ผมกลัว มันเหมือนกับ คนพวกนั้น ..ฮึก เหมือนคนพวกนั้น"

 

 

เชนป้ายน้ำตาออกไม่อยากแสดงความขี้แยของเขาให้คุณเรย์เห็นอีกแล้ว เรย์อิจิถือฝักบัวนิ่งค้าง ไอร้อนจากสายน้ำทำให้ห้องเต็มไปด้วยควันบางๆ มือเล็กยิ่งปาดสิ่งแสดงความอ่อนแอมากเท่าไหร่ มันยิ่งเพิ่มปริมาณมากขึ้นเท่านั้น เขาไม่ใช่คนร้องไห้ง่ายๆ ..หากแต่ครั้งนี้..เขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ..เขากลัวคุณเรย์จริงๆ เชนเงยหน้ามองร่างสูงที่ดูจะอึ้งไปอย่างเจ็บปวดเรย์อิจิมองคนตรงหน้าอย่างล้ำลึกยากที่จะคาดเดาอะไรได้จากเครื่องหน้าหล่อที่เรียบเฉยนี้ เชนถูกวงแขนแกร่งของคนร่างสูงโอบรอบตัวอีกครั้ง เพิ่มน้ำหนักในการกอดรัดเข้าไปมันทำเอาคนร่างบางลืมหายใจไปชั่วขณะ จมูกโด่งรั้นสูดกลิ่นหอมที่เส้นผมบางก่อนพูดปลอบประโลมขณะที่มือเล็กเกาะอกแกร่งไว้เป็นที่หลักยึดพลางระบายทุกสิ่งออกมา

 

 

"ฮึก ..ผ..ผมขอโทษ ..ไม่..ไม่อยากให้คุณเรย์ ..ท..ทำตาแบบนั้น ผ..ผม"

 

 

"ไม่เป็นไร คนดี ไม่เป็นไรนะ เรย์อิจิ ก็ ยังเป็นเรย์อิจินะครับ ไม่ร้องนะครับ คนดี"

 

 

"ต..แต่ .."

 

 

"โอ๋ ..เด็กดีของชั้น หยุดร้องได้แล้ว เดี๋ยวตาบวมไม่น่ารักครับ เลิกร้องนะ"

 

 

เรย์อิจิป้ายน้ำตาออกจากใบหน้าน่ารักที่จับจ้องมองใบหน้าหล่อของเขา เชนยอมให้คนร่างสูงทำความสะอาดร่างกายและช่องทางเล็กแคบ แม้ความเจ็บ แสบ จะรุมเร้าหากแต่เชนมีความอดทนมากพอที่จะระบายความเจ็บปวดแค่การบิดที่นอนจนเป็นรอยยับมากกว่าเดิม และ เสียงครางประท้วง ชุดนอนสีขาวลายมิคกี้สีชมพูถูกหยิบออกมาจากตู้เสื้อผ้าร่างสูงเชนนิ่งค้าง พลางทำหน้างงเปลือยเปล่าบนเตียง

 

 

"อ..อะไรฮะ ของผมอยู่ในเป้"

 

 

"อันนี้ก็ของเธอนะ เชน"

 

 

"แต่มันออกมาจากตู้คุณนะฮะ" เชนเถียง ไม่อาจลบประกายชื่นชอบออกจากตาคู่สวยได้เลย ..

 

 

"ก็ ..ชั้นซื้อมาให้ ลองใส่หน่อย ดูซิว่าใส่ได้รึเปล่า"

 

 

เรย์อิจิส่งสายตาทิ่มแทงไปยังคนบนเตียง เชนกลัวขึ้นมาอีกรอบ ไม่ใช่ว่าคุณเรย์มีแววตาสัตว์ร้ายหากแต่เป็นการหวาดกลัวอะไรบางอย่างที่เชนคิดไม่ออก ร่างบางรับเสื้อผ้ามาถือไว้ก่อนคลี่ออก รอยยิ้มน่ารักปรากฏให้เห็นจนเรย์ต้องเบนหน้าหนี ก่อนจะทำใจเย็นหันมาช่วยใส่เสื้อผ้าให้กับคนร่างบาง พลางครุ่นคิดว่า เขาคงทำรุนแรงเกินไปจริงๆ การเสียดสีจนทำให้เลือดออกนั่นคงมาจากแหวนที่เขาไม่ได้ถอดออกก่อนเป็นแน่ และอาจเป็นผลพวงมาจากความโกรธของเขาด้วยเรย์โอบกอดเจ้าของเอวบางที่หลับพริ้มอย่างน่ารัก แอบจูบที่หน้าผากมนอีกรอบ ..ก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่น พลางคิดอย่างผู้มีชัยว่า ...

 

..ชั้นมีสิทธิ์ในตัวเธอคนเดียว ชิราอิชิ เชน .. 

 

 

 

 

edit @ 19 Apr 2008 22:30:30 by cannot-x

edit @ 19 Apr 2008 22:34:21 by cannot-x