"คุณเรย์ฮะ .."
เชนยังมีความพยายามที่จะเรียกซ้ำอีกรอบ คราวนี้ไม่ได้ส่งเสียงเปล่าๆ ดวงหน้าน่ารักที่มีเค้าความเศร้าซึมบ้างฝืนยิ้มแบบประหม่ามาให้เขา พวงแก้มนุ่มๆมีเลือดฝาดมันกระตุ้นให้คนพบเห็นอยากสัมผัสแตะต้องรวมทั้งลีบปากบางสีชมพูเล็กๆนั่นก็ดูเย้ายวนจนใครต่อใครพากันหลงใหลมานักต่อนัก เรย์อิจิคิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่รวมเป็น เชนเอามากๆ ..มากจนเขาเองยังตกใจที่สามารถคิดถึงเรื่องคนๆนึงได้ตลอดเวลาแบบนี้ ความรู้สึกอยากคว้าเข้ามากอดแน่นๆแล้วมอบจูบหวานๆให้เกิดขึ้นทันทีที่มือเล็กๆแตะที่แขน ดวงตาใสๆช้อนขึ้นมองเขาก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างกว่าเดิมเพื่อเรียกกำลังใจตัวเอง
"คุณเรย์ฮะ .."
"อย่านิ่งสิฮะ ..ผ..ผมเข้าใจแล้วฮะ ..ผมผิด..ผ..ผมขอโทษ" เจ้าตัวเล็กชิงพูดเข้าประเด็นทันทีที่เห็นอีกฝ่ายตีสีหน้าเรียบ มือเล็กจับแขนเสื้อเชิ๊ตสีขาวแน่นส่งสายตาเว้าวอนให้เรย์อิจิปรายตามองบ้าง นึกว่าถูกเกลียด นึกว่าคนตรงหน้าไม่อยากพูดด้วย ..
"ผมขอโทษจริงๆฮะ ผมไม่มีเหตุผลเอง ตั้งแต่วันนั้น..ผ..ผม ผมเสียใจฮะ คุณเรย์ ผมเชื่อใจคุณเรย์นะฮะ ผมจะไม่พูดว่าเกลียดคุณเรย์อีกแล้ว ..นะฮะ มองผมหน่อยได้มั้ยฮะ .." เรย์อิจิยังคงนิ่ง ปล่อยให้คนตัวเล็กจับแขนเสื้อเขาแน่นจนยับยู่ยี่อยู่อย่างนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหันมามองเจ้าของดวงหน้าน่ารักที่ขอบตาเริ่มแดง
"ม..มองผมหน่อยสิฮะ ผ..ผมไม่อยากได้ยินคุณเรย์พูดว่าไม่รักผม..ผมทนไม่ได้ฮะ..ผ..ผมรักคุณเรย์นะฮะ รักมากๆเลยนะฮะ"
"......"
"ขอร้องฮะ ...ม...มองผมหน่อยสิฮะ" เชนพูดออกมาอย่างน่าสงสารมือเล็กอีกข้างก็ปาดน้ำตาตัวเองป้อยๆ พร่ำพูดขอโทษอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้รับการตอบสนองจากอีกคนแม้แต่น้อย เรย์อิจิค่อยๆดึงมือของคนตัวเล็กออกอย่างสุภาพนั่นมันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เด็กน้อยที่ใจไม่ดีใจเสียหนักกว่าเก่าตีโพยตีพายไปเองว่าถูกเขาเกลียดจริงๆ
"คุณเรย์ฮะ ..ผม ..."
ยังไม่ทันที่เชนจะได้พูดอะไรเพิ่มเติม กลีบปากบางก็โดนฉกฉวยด้วยริมฝีปากเร่าร้อนของชายหนุ่มตรงหน้า จากจูบที่ร้อนแรงและจาบจ้วงในตอนแรกค่อยๆคลายเป็นจูบอ่อนหวานที่เรย์อิจิตั้งใจมอบให้หลังจากละออกมาเพียงชั่วครู่ ร่างสูงค่อยๆบดเคล้าริมฝีปากลงบนกลีบปากชุ่มชื้นของเจ้าตัวเล็กที่เริ่มอ่อนแรง มือแกร่งประคองคนในอ้อมกอดไว้ขณะที่ยังคลึงกลีบปากบางไม่ห่าง ขบเม้มเบาๆเพื่อให้ตนเองสามารถส่งปลายลิ้นอุ่นเข้าเสาะหาความหอมหวานภายในเชนตอบรับสัมผัสอ่อนโยนอย่างเขินอายดังเดิม เพียงเท่านี้มันก็ทำเอาเครื่องหน้าหล่อที่เคร่งเครียดในหลายวันมานี่เริ่มคลายลง เชนเบี่ยงหน้าหลบอีกฝ่ายทำเอาลมหายใจของคุโรซาวะ เรย์อิจิเป่ารดแก้มใสที่ขึ้นสีเข้ม เรียวปากได้รูปทาบจูบลงที่พวงแก้มของเด็กตัวน้อย
"หายโกรธนะฮะ" อุบอิบถามออกมาหลังจากที่ค้นพบของเล่นใหม่น่าสนใจซึ่งก็คือการม้วนเนคไทค์อีกฝ่ายเล่น เรย์อิจิกุมมือที่ป้วนเปี้ยนแถวเข็มกลัดติดเนคไทค์ นิ้วโป้งถูหลังมือเจ้าตัวเล็กก่อนจะยกขึ้นกดจูบลงไปอย่างคิดถึง
"พูดกับผมมั่งสิฮะ คุณเรย์" ออดอ้อนออกมาเสียงหวานแล้วยื่นหน้าเข้าไปจูบที่คางอย่างเอาใจ
"ไม่รู้จะพูดอะไรนี่ครับ มองเชนเฉยๆได้มั้ย" เรย์อิจิส่งสายตากรุ้มกริ่มออกมาจนชิราอิชิ เชนตัวน้อยที่ซึมซับความรู้มาจากยูมากพอควรเบะปาก เอื้อมมือไปปิดตาอีกคนแล้วพูดงอแง
"ไม่ให้มองแล้วฮะ..ผ..ผมอาย" เรย์อิจิหัวเราะลงลูกคืออย่างสนุกแล้วจับมือคนร่างบางออกไป
"เข็มกลัดที่ให้ คุณเรย์ชอบมั้ยฮะ.."
"ครับ.."
"หรอฮะ ดีจัง .."เชนเงยหน้าขึ้นมองเครื่องหน้าหล่อที่ประดับรอยยิ้มไว้ คนร่างสูงสังเกตเห็นจมูกเล็กๆกับดวงตาซื่อๆใสๆนั่นแดงช้ำเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้ นิ้วแกร่งเกลี่ยไปมาเบาๆแล้วจุมพิตเบาๆที่พวงแก้มเปียกชื้น
"ดูซึมไปนะ ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า" เรย์อิจิถามแสดงความเป็นห่วงออกมาชัดเจนเมื่อสำรวจเจ้าตัวเล็กที่นั่งบนตัก เชนส่ายหน้าแล้วโถมตัวกอดอีกฝ่ายอีกครั้ง ไม่อยากห่างเลย..อยากจะให้อีกคนรู้ว่าเขาน่ะ คิดถึงมากขนาดไหน
"ผมซึมเพราะผมไม่ได้เจอคุณเรย์ต่างหากล่ะฮะ"
เชนพูดอุบอิบระหว่างม้วนเนคไทค์ของเรย์อิจิเล่นเหมือนเป็นสิ่งที่สนุกเหลือเกิน ใครจะว่าคุโรซาวะ เรย์อิจิใจอ่อนให้เด็กก็ไม่สน เขาล่ะอยากรู้นักว่าเจอเชนโหมดนั้นเข้าไปใครจะไม่ยอมบ้าง เชนอุตส่าห์เข้าใจและบอกรักเขาตั้งหลายรอบขนาดนั้น จะทำเล่นตัวใส่ก็ไม่ใช่นิสัย
"คุณเรย์ฮะ เพื่อนผมบอกว่าถ้าคุณเรย์ไม่หายโกรธ..ให้ผมพูดอะไรอย่างนึง เพื่อนผมบอกว่าได้ผลแน่ๆ ไม่รู้ว่าจริงรึเปล่า" คนตัวเล็กพึมพำแบบสงสัยเอียงคอน้อยๆมองไปที่เรย์อิจิที่เลิกคิ้วถาม อยากรู้เหมือนกันว่าคำพูดอะไรที่ฟังแล้วจะหายโกรธทันที
"ไหนบอกซิ เดี๋ยวช่วยตอบให้ว่ามันได้ผลแน่รึเปล่า" เรย์อิจิถามอย่างใจดีแล้วยื่นหน้าเข้าไปลักจูบเบาๆที่กลีบปากบางอีกรอบให้หายคิดถึง
"'ผมอยากให้คุณเรย์กอดผมจังเลย' คุณเรย์ฮะ ถ้าผมพูดจะหายโกรธแน่หรอฮะ"
เชนถามหน้าตาสงสัยอย่างโจ่งแจ้งไม่ได้สังเกตสักนิดว่าอีกฝ่ายเริ่มเบนหน้าหนีและแผ่รังสีหื่นสุดๆออกมาทันที เมื่อไม่ได้คำตอบ เชนก็เริ่มรบเร้าด้วยการช้อนตามองอย่างออดอ้อน
"แล้วเชนล่ะ อยากให้ผม'กอด'รึเปล่า"
เครื่องหน้าหล่อเลื่อนไปกระซิบเบาๆที่หูแล้วจงใจส่งปลายลิ้นร้อนออกมาแตะเบาๆทำเอาพวงแก้มใสของร่างเล็กแดงขึ้นมา แต่ถึงอย่างนั้นเชนก็พยักหน้าอยู่ดี พยักหน้า ทั้งๆที่ไม่ได้รู้ความหมายแฝงแม้แต่น้อย ..
"อยากสิฮะ คุณเรย์ ..ถูกคุณเรย์กอดแล้วอุ๊นอุ่นฮะ..กอดผมหน่อยนะฮะ" เชนพูดพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสา ผิดกับเรย์อิจิที่เผยรอยยิ้มปิศาจออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร มือแกร่งโอบเอวบางให้เข้ามาใกล้แล้วลูบไปมาเบาๆ ความเจ้าเล่และความเอาเปรียบความใสซื่อนี่กลับมาอีกครั้งอย่างเต็มรูปแบบ
"ครับ..เราจะกอดกันทั้งคืนเลยเนอะ"
.
.
ถ้าจะประกวดคนที่มีความอดทนสูงสุดๆในญี่ปุ่นคือใคร เรย์อิจิคงจะส่งชื่อตัวเองเข้าชิงรางวัล และมั่นใจด้วยว่าเขาจะชนะเลิศ ชิราอิชิ เชนน่ะ ยั่วเขาจริงๆให้ตาย ไม่ว่าจะเป็นการพูดจา [แน่นอนว่าเชนไม่ค่อยรู้ความหมายเท่าไหร่เวลาพูด]การกระทำ[เชนก็ไม่รู้อกนั่นแหละว่านั่นคือยั่ว]ฯลฯ เขาอดทนมาถึงบ้านได้นี่ก็เก่งแล้วนะ..!
"อาบด้วยกันมั้ยฮะ"
"ไม่ล่ะ ขอบคุณ.." เรย์อิจิปฏิเสธเสียงแข็งตั้งใจว่าจะไปแย่งรุอิอาบที่ห้อง ไม่อยากเห็นผิวขาวๆนั่นก่อนเวลาอันควร= =กลัวเชนจะไดรับบาดเจ็บเนื่องจากอารมณ์ดิบของเขาเอง วันนี้เขาต้องค่อยๆทำ ..เขาจะอ่อนโยน ไม่ปล่อยให้สัญชาติญาณดิบครอบงำจนลืมที่จะถนอมร่างบาง ..เพราะงั้นเขาต้องหนีไประงับอารมณ์นิดนึง
"ห้องน้ำเสียหรอครับ เดี๋ยวเรียกช่างให้ครับพรุ่งนี้"
"เปล่า ไม่ได้เสียหรอก แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างไม่ได้รึไง"
รุอิยักไหล่ปล่อยให้เจ้านายร่างสูงเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายตัวเอง ออกจะแปลกใจอยู่บ้างที่ไม่อาบพร้อมคุณหนูเชน[เห็นปกติพึมพำบ่อยๆว่าอยากอาบกับเชน] เรย์อิจิออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเปลือยท่อนบน กล่าวขอบคุณรุอิเบาๆที่ให้เขาอาศัยอาบน้ำ เรย์อิจิเดินฮัมเพลงเบาๆกลับมาที่ห้องตัวเอง ยืนค้างอยู่ที่ประตูเมื่อเห็นเด็กน้อยกำลังติดกระดุมเสื้อนอนสีฟ้า พอเชนหันมาเห็นเท่านั้นล่ะ เจ้าตัวเล็กก็วิ่งดุ๊กๆโผเข้ากอดเขาแทบจะทันที
"ค..คุณเรย์ฮะ.." เรย์อิจิกลืนน้ำลายลงคอ สภาพชิราอิชิ เชนตอนนี้มันช่างยั่วยวนเขานัก เสื้อผ้าก็ไม่ติดให้เรียบร้อย แถมข้างล่างยังไม่ได้ใส่อะไรอีก เสื้อนอนนั่นก็ยาวแค่ปิดต้นขาได้คืบ ..
เอิ่มม=_____=
"คุณเรย์ยังไม่หายโกรธผมใช่มั้ยฮะ อึก ..ผ..ผมขอโทษฮะ ผม ..."
"หืม ใครบอกครับ คนดี ไม่เอานะ เชน อย่าร้องสิ" เรย์อิจิช้อนตัวเด็กขี้แงมาไว้ในอ้อมกอดแล้วพาวางบนเตียงอย่างเบามือ เชนปาดน้ำตาเม็ดโตป้อยๆ รีบคลานดุ๊กๆไปนั่งตักคนรักทันทีที่ร่างสูงนั่งลง โอบแขนรอบคอเรย์อิจิแล้วซุกหน้าลงกับอกกว้างอย่างออดอ้อน
"คุณเรย์ฮะ หายโกรธผมจริงๆนะฮะ แล้ว..ท..ทำไมไม่อาบกับผมล่ะฮะ" ช้อนตาขึ้นมองคาดคั้นเอาคำตอบ เรย์อิจิกลืนน้ำลายอีกรอบเมื่อสำรวจสภาพกึ่งเปลือยของยาหยีตัวน้อย
"ขืนอาบด้วยกันก็ไม่ได้อาบอยู่ดี จริงมั้ย" เชนทำตาปริบ ยื้อตัวออกมาเอียงคอมองเจ้าของเครื่องหน้าหล่อที่หัวเราะลงลูกคอ เชนยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บเบาๆที่คางอย่างเอาใจ
"หายโกรธแล้วนะฮะ จริงๆนะฮะ ไม่หลอกผมนะ.."
เชนถามเหมือนเด็กน้อยกำลังขอคำมั่นจากปะป๊าว่าจะพาไปสวนสนุก เรย์อิจิพยักหน้ายิ้มๆพร้อมเกลี่ยแก้มใสอย่างเอ็นดู ขี้อ้อนแบบนี้แหละ ..เรย์ถึงรักเด็ก! เชนโถมตัวกอดเรย์อิจิอีกครั้งไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้นจะมีก็แต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มของทั้งคู่ นิ้วเล็กจิ้มๆตามแผ่นอกกว้างอย่างซุกซน
"คุณเรย์ฮะ ผมยังไม่ได้ขอบคุณ คุณเรย์เรื่องที่ไปช่วยผมเลยฮะ .." เชนกล่าวออกมามีน้ำเสียงรู้สึกผิดหน่อยๆ
"ขอบคุณมากนะฮะ เอ่อ ..แล้วแผลหายเจ็บรึยังฮะ" เรย์อิจิหูหางโผล่ เมื่อคนตัวเล็กออกอาการเป็นห่วงแสร้งทำหน้าอิดโรย แต่ไม่ได้ตอบทำเอาเด็กน้อยตีโพยตีพายไปเองว่าอีกฝ่ายเจ็บปวดมาก
"ขอดูแผลหน่อยสิฮะ คุณเรย์ นะฮะ น๊า.."
เรย์อิจิเลิกเสื้อขึ้นอย่างว่าง่ายแอบซู่ซ่าที่ต้นคอเล็กน้อยที่มือนิ่มๆวนเวียนแถวช่วงสะดือและแผ่นอก ยิ่งมีลมเบาๆเป่าเพี้ยงจากเจ้าตัวเล็กด้วยแล้วมันยิ่งทำให้เขาอยากจะจับชิราอิชิกดเสียเดี๋ยวนั้น แล้วดูแต่งตัวเข้าน่ะ ..ยั่วชัด ๆ !
"คุณเรย์ฮะ ผมรักคุณเรย์นะฮะ" เมื่อเห็นแผลเป็นพ่อคนร่างสูงแล้วก็ยืดตัวขึ้นมาย้ำให้อีกคนรู้ว่ารักมากขนาดไหน เรย์อิจิยิ้มอย่างพอใจแล้วโอบเอวบางๆให้เข้ามาใกล้ จูบเบาๆที่หน้าผากมน
"รักเชนเหมือนกันนะครับ ไหน แล้วที่จะให้กอดน่ะ จริงรึเปล่า"
"จริงฮะ ผมให้คุณเรย์กอดทั้งคืนเลยฮะ!" พูดออกมาแบบไม่รู้ความหมายแฝงของคำ เรย์อิจิเลียริมฝีปากอย่างกระหาย
"ทั้งคืนเลยหรอ แน่นะ เดี๋ยวเหนื่อยหรอก คนดี"
เรย์อิจิถามแสร้งทำหน้าปราม เจ้าตัวน้อยส่ายหน้าแล้วก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อฝ่ามืออุ่นลูบไล้ต้นขาเนียนของตัวเองที่โผล่พ้นออกมาจากชายเสื้อนอน ดวงหน้าน่ารักแดงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ..แขนที่โอบรอบอีกฝ่ายเริ่มสั่นราวคนหมดแรงเบนหน้าหลบสายตาอีกฝ่ายที่กำลังเร้าความต้องการของตัวเอง
"ไหน ..บ..บอกว่ากอดไงฮะ.."
"ก็นี่ไงครับ คนดี กำลังจะกอดอยู่นี่ไงล่ะ ใจร้อนจังนะ.."
กล่าวหยอกคนรักร่างบางที่พยายามกัดริฝีปากเพื่อกลั้นไม่ให้เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมา เครื่องหน้าหล่อก้มลงจูบเบาๆที่ซอกคอ มือที่ลูบไล้ต้นขาเนียนก็ไล้ขึ้นมาหยอกเย้ากับยอดอกที่แข็งสู้
"เชน รู้สึกไวจังเลยนะ คนดี คิดถึงผมเหมือนกันใช่มั้ยครับ"
กล่าวเสียงพร่าแล้วกดจูบไปที่กลีบปากบาง ค่อยๆแทะเล็มกลีบปากทีละนิดละนิดขบกัดริมฝีปากล่างให้อีกฝ่ายเปิดรับสัมผัสหวาน กล้ามเนื้อดุนดันลิ้นเล็กที่ตอบอรับอย่างขลาดเขิน เริ่มต้นควานหาความหอมหวานภายในระหว่างที่เสียงครางวานดังมาจากลำคอของคนร่างบาง
"อื้อ .."
เรย์อิจิถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่งไล้เลียชิมกลีบปากบางไม่ห่างแสดงความรักความคิดถึงลงไปอย่างเต็มที่ในทุกสัมผัส สะโพกเล็กเริ่มเสียดสีกับแกนกายอีกฝ่ายราวกับเร่งเร้าเกมรักเร่าร้อนนี้ เรย์อิจิเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ตาใสปรือลงอย่างเพลินในทุกๆสัมผัสที่เขามอบให้ เรย์อิจิเพิ่มแรงกดไปที่ยอดอกที่แข็งชันของอีกฝ่ายภายใต้เสื้อนอนตัวบาง
"อ๊ะ อ๊า ..ค..คุณเรย์ฮะ อ๊ะ อ๊า .."
เชนร้องออกมาเหมือนจะตำหนิหากแต่ใบหน้ากลับเปื้อนรอยยิ้อมแห่งความพอใจ เรย์อิจิแอบจิ๊ะปากที่มีเสื้อนอนเป็นอุปสรรคในการไล้ชิมแผ่นอกเนียน แต่ก็อดไม่ได้จริงๆที่จะยอมรับความชิราอิชิ เชนในสภาพนี้กระตุ้นสัญชาติญาณดิบจริงๆ!
"อื้อ คุณเรย์ฮะ อะ ..อ๊า"
เชนยืดตัวให้อีกฝ่ายล่วงล้ำแผ่นอกบางของตนเองอย่างเต็มใจ เงยหน้าขึ้นส่งเสียงครางหวานให้ดังก้องไปทั่วห้อง สลับกับเสียงหายใจหอบด้วยแรงอารมณ์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เรย์อิจิโอบเอวบางไว้ขณะที่เครื่องหน้าหล่อของตนเองซุกไซร้กับเอวบางๆแสร้งแตะสัมผัสส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่ายที่แข็งชันด้วยลิ้นร้อนๆ ทำเอาชิราอิชิตัวน้อยดิ้นเร่าด้วยความเสียวกระสัน
"อ๊า ค..คุณเรย์ฮะ อ..อย่าแกล้งสิฮะ .."
ปรามอย่างน่ารัก ปรือตามองลงมายังใบหน้าหล่อที่หยักยิ้มอันตราย เรย์อิจิค่อยๆผลักคนร่างบางให้ราบกับเตียงนุ่มล้วส่งนิ้วมือของตนเองเข้าไปให้อีกฝ่ายดูดเลีย เชนหลับตาพริ้มแล้วทำตามอย่างว่าง่าย ลิ้นเล็กๆโลมเลียตั้งแต่ข้อนิ้วข้อแรกจนสุดปลายพลางปรือตาขึ้นมองอย่างยั่วยวน ก่อนจะค่อยๆดูดกลืนมันเข้าไปและไล้เลียอย่างเป็นจังหวะ ทำเอาคนที่มองอยู่ใจเต้น ชิราอิชิ เชน เวอร์ชั่นนี้เรย์ชักชอบ ..!
"คุณเรย์ฮะ .." มีแววเว้าวอนในดวงตา ก่อนจะยันตัวขึ้นนั่ง มือเล็กลูบไล้แผ่นอกกว้างอย่างเอาใจยื่นหน้าเข้าไปจูบที่หน้าท้องอีกฝ่ายที่มีกล้ามเนื้อสมส่วน แกล้งลากปลายนิ้วมายังส่วนกลางลำตัวที่กำลังแข็งสู้มือเด็กน้อย
"หึ ..ทำตัวน่ารักขึ้นนะเรา .." เรย์อิจิกล่าวยิ้มๆเมื่อเชนเริ่มล่นกางเกงนอนของอีกฝายออก แตะสัมผัสเบาๆที่ส่วนปลายด้วยลิ้นเล็กๆ แอบยิ้มกับตัวเมื่อได้ยินเสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมา
"คุณเรย์ฮะ ..ผ..ผมรักคุณเรย์นะฮะ"
เรย์อิจิยิ้มอย่างภูมิใจเล่นบอกรักกันบ่อยๆแบบนี้ กะทำเอาเขาสำลักความสุขตายเลยรึไง ยังไม่ทันที่จะเอ่ยตอบออกไป เชนก็จูบเบาๆที่ส่วยปลายใช้มือสาวขึ้นลงอย่างเชื่องช้าลิ้นเล็กๆยังยังไม่หยุดที่จะไล้ชิมส่วนกลางลำตัวของอีกฝ่าย
"อืม ..เชน.."
เรียกชื่ออีกคนด้วยเสียงแหบพร่าหากแต่เต็มเปี่ยมด้วยอารมณ์ความต้องการ เชนดูดคลึงส่วนนั้นเรื่อยๆไม่มีทีท่าว่าจะหยุดสาวรูดแกนกายพร้อมเร่งจังหวะทำให้ความต้องการของชายหนุ่มร่างสูงมาอัดแน่นรวมกันที่ส่วนปลาย เกิดความทรมานและรุ่มร้อนภายในร่างกายเรย์อิจิอีกครั้งเมื่อเชนปรือตาขึ้นมองและค่อยใช้กล้ามเนื้อลิ้นของตัวเองโลมเลียตั้งแต่แรกสุดของแกนกายจนถึงส่วนปลายที่มีน้ำขุ่นสีขาวเยิ้มออกมา
"เชน ..ป..ไปหัดมาจากไหนเนี่ย ท่าทางแบบนี้ .."
เรย์อิจิถามเสียงกระเส่าเมื่อเชนเริ่มตอดเม้มอีกครั้ง ไม่มีคำตอบจากคนร่างบางมีแต่เสียงครางต่ำของเรย์อิจิและอาการกระตุกเกร็ง น้ำขุ่นใสไหลทะลักออกมาจากส่วนปลายจำนวนมากเชนกลืนกินเข้าไปบางส่วนอย่างไม่นึกรังเกียจ ขณะที่บางส่วนเปรอะแก้มใสๆของเจ้าตัว เรย์อิจินอนหอบหายใจแอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่าใครให้เชนกินยาโด๊ปเข้าไปรึเปล่า ทำไมแอบร้อนแรง=_____=?
"เหนื่อยมั้ยฮะ .." คลานขึ้นมาทับเรย์อิจิ แล้วเอียงคอถามหลังจากใช้แขนเสื้อเช็ดๆคราบน้ำของอีกฝ่าย เรย์อิจิพยักหน้ายิ้มๆ ชิราอิชิ เชนเลยให้ยาชูกำลังโดยการก้มลงไปคลอเคลียแล้วกดจูบอย่างออดอ้อน
"หายเหนื่อยรึยังฮะ คุณเรย์.."
"หายแล้วล่ะ แต่เชนต้องเหนื่อยแทนนะ ยอมรึเปล่า" ถามอย่างเจ้าเล่เปลี่ยนที่ให้เจ้าตัวเล็กถูกเขาคร่อมไว้แทน เชนทำหน้าตาไร้เดียงสาแบบปกติ ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก็ตอบออกมา
"ยอมก็ได้ฮะ แต่พรุ่งนี้ต้องซื้อชีสเค้กช็อคโกแลตให้ผมนะฮะ นะฮะ น๊า .."
"ครับ .."
ก้มลงไปจนจมูกโด่งรั้นของตนเองชนกับของร่างเล็ก หลอกล่อให้เชนตัวน้อยระเริงไปกับความอ่อนโยนบนใบหน้าขณะที่เลื่อนฝ่ามือไปยังช่องทางเล็กและสอดใส่นิ้วของตนเองเข้าไปทันที เชนครางเสียงหลงแล้วผวาตัวเข้าหาคนรัก ความเร่าร้อนของเรย์อิจิช่วยพาร่างบางกลับเข้าสู่อารมณ์แห่งความต้องการอีกครั้ง
"อ๊ าาา ..อ๊ะ อะ ..ค..คุณเรย์"
เรย์อิจินิ่งค้างไว้สักพักเพื่อให้ช่องทางร้อนของคนรักเคยชิน แล้วก็ต้องยกยิ้มพึงพอใจอีกครั้งเมื่อช่องทางนั้นเริ่มตอดรัดนิ้วเข้าเข้าไปทีละน้อย เงยหน้ามองเจ้าตัวเล็กก็เห็นแววกระเง้ากระงอดกลีบปากก็เม้มแน่นเข้าหากัน เรย์อิจิไม่ขยับแกล้งเจ้าตัวน้อยให้ออดอ้อน ..
"คุณเรย์ .." พยายามใส่ความหมายลงในน้ำเสียง หากแต่เรย์อิจิดูเหมือนจะปัดมันทิ้งแล้วก้มลงจูบส่วนปลายแทน เชนครางท้วงหน่อยๆพลางมองค้อนอีกฝ่าย
"อยากให้ทำอะไรล่ะครับ บอกสิ" เชนไม่ได้ปริปากตอบ เขามั่นใจว่าถ้าบอกไปมีหวังอายแน่ๆ ใช้วิธีพยักเพยิดหน้าไปยังช่องทางที่ตอดรักนิ้วอีกฝ่ายแน่นแทน
"อ๋อ ..แบบไหนล่ะ แบบนี้หรอครับ" เรย์อิจิไล้วนนิ้วไปมารอบๆแล้วกดลึกลงไป เชนครางอ่อยอย่างพอใจ คนร่างสูงหัวเราะในลำคอ "หึ ..ชอบหรอ เชน"
"อ๊ะ อื้อ ..คุณเรย์ฮะ อะ ..อ๊ะ .."
คนร่างบางเริ่มนอนหายใจระทวยช่องทางเบื้องล่างถูกรุกล้ำอย่างเชื่องช้าหากแต่ทุกสัมผัสเข้าออกเต็มไปด้วยความสุขสมยากที่จะบรรยาย เชนหลับตาพริ้มยกสะโพกขึ้นเย้าให้อีกฝ่ายอดรนทนไม่ได้ เรย์อิจิเฝ้ามองริมฝีปากที่แดงช้ำจากการถูกปล้ำจูบร้องเรียกชื่อเขาอย่างสุขสมเมื่อถูกปรนเปรอความเร่าร้อนของร่างกายด้วยนิ้วทั้งสองของเขาเอง ร่างกายบางที่บิดเร้าด้วยแรงอารมณ์และเสียงหอบหายใจมันก็เหมือนกับยั่วเย้าให้เรย์อิจิคลั่งตาย
"อ๊ะ ..คุณเรย์ ย..หยุดทำไมฮะ"
เชนถามเสียงอ่อยทำหน้าตาน่าสงสารเสียจนเรย์อิจิอยากสนองให้โดยไว ลูบคลำสะโพกมนแผ่วเบาด้วยฝ่ามืออุ่นร้อนก่อนจะยกขึ้นมา ช่องทางเล็กแคบกำลังตอดรัดตัวเองอย่างเร่าร้อนเรย์อิจิค่อยๆสอดใส่แกนกายแข็งชันของตนเองเข้าไปเสียงหวีดร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นเมื่อสิ่งนั้นมีขนาดใหญ่คับช่องทางที่ไม่ได้รับการสัมผัสมานาน
"อ๊าา จ..เจ็บ ..ฮึก .."
"ชู่วว ไม่ร้องนะครับ คนดี" เรย์อิจิก้มลงจูบปลอบเบาๆที่แก้มใส ก่อนจะค่อยๆสอดใส่แกนกายของตนเองเข้าไปอย่างระมัดระวัง เชนผวาตัวขึ้นกอดเขาแน่นแล้วร้องท้วงกับอกกว้าง
"ม..ไม่เอาฮะ ..อึก คุณเรย์ เจ็บ ..เจ็บฮะ ..."
"ทนหน่อยนะครับ คนดี อีกนิดเดียวนะ"
ปลอบเสียงหวานแล้วค่อยๆเล็มกลีบปากบางที่พยายามกลั้นเสียงร้องไว้เมื่อเขาดึงดันที่จะสอดใส่ส่วนอ่อนไหวของตนเองจนสุดทาง เรย์อิจิทิ้งค้างไว้สักพักเพื่อให้อีกฝ่ายได้ปรับตัว เชนหอบหายใจน้อยๆความรู้สึกเจ็บแสบเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวาม และ ปรารถนาในร่างกายของอีกฝ่าย เชนช้อนตามองคนร่างสูงที่ส่งยิ้มมาให้
"คราวนี้อยากให้ทำอะไรครับ" ถามอย่างใจดีแล้วยักคิ้วให้ เชนเอาหมอนที่อยู่ข้างๆมาปิดหน้าปิดตาด้วยความเขินอาย
"บ..บอกไม่ถูกฮะ ..ม..มัน หวา ไม่เอาแล้ว ผมอาย .."
เชนพูดเสียงอู้อี้ๆออกมาจากหมอนแต่ก็ถูกฉกฉวยทิ้งไป เรย์อิจิยิ้มแล้วเป็นฝ่ายเริ่มขยับก่อน ช่องทางเล็กตอดรัดส่วนกลางลำตัวของเรย์อิจิอยู่เรื่อยๆจนทำเอาคนร่างสูงแทบคลั่ง จังหวะการสอดใส่เริ่มจากเชื่องช้าเป็นถี่ระชั้น เชนครางหวานอย่างสุขสมแม้จะยังรู้สึกเจ็บแปลบที่ช่องทางนั้นอยู่มากก็ตาม ความปรารถนาและความเจ็บปวดมันมีมากพอกันจนเจ้าตัวไม่อาจบอกได้
"คุณเรย์ฮะ อื้อ อ" ครางเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงหวานเมื่อเรย์อิจิเริ่มเร่งจังหวะในการโหมกายตอบสนองกับอารมณ์ตนเองและคนร่างบาง
"อ๊ะ ..อ๊าา ท..ทำอะไรฮะ"
ร้องเสียงหลงออกมาเมื่ออีกฝ่ายจับเขาพลิกคว่ำหน้าลงกับที่นอนเนื้อนุ่ม ส่วนนั้นของเรย์อิจิหมุนวนในตัวทำให้เชนเกิดความรู้สึกแปลกใหม่ แกนกายของคนร่างบางเสียดสีกับเนื้อผ้าทำเอาความเสียวกระสันเพิ่มทวีคูณยิ่ง เรย์อิจิยิ้มเย็นแล้วกระแทกย้ำลงมาที่จุดเดิม
"ยกสะโพกขึ้นสิ คนดี นั่นแหละ .." กระซิบเสียงพร่าแล้วใช้บลิ้นร้อนของตนเองลากตั้งแต่ต้นคอขาวจนถึงแผ่นหลังบาง มือเล็กกอบกุมส่วนนั้นแล้วจับไล้ขึ้นลงตามจังหวะการส่งมอบแรงปรารถนาของอีกฝ่ายที่เริ่มเร็วขึ้นและรุนแรง
"คุณเรย์ฮะ ผ..ผม อ๊ะ อื้ออ หยุดทำไมฮะ .." เชนถามคำถามเดินรอบที่สอง เมื่อจู่ๆเรย์อิจิก็ถอนตนเองออกมา ยังไม่ทันที่เชนจะได้คำตบ ร่างเล็กก็ถูกยกขึ้นให้นั่งซ้อนตักอีกฝ่าย
"ผมเหนื่อยแล้วล่ะ ..เชน 'ทำ'แทนได้มั้ย"
เรย์อิจิถามด้วยสายตากรุ้มกริ่ม เขาล่ะชอบใจที่สุดเวลาเจ้าตัวเล็กขยับเขยื้อนร่างกายไปมาบนตัวเขา เชนที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการแทบจะไม่ต้องเอ่ยอะไรซ้ำซาก มือเล็กจับแกนกายอีกฝ่ายแล้วค่อยๆสอดใส่เข้าไปในช่องทางที่กำลังตอดรักของตัวเอง
"อ๊า าา .." เชนครางเสียงหลงผวากอดอีกฝ่ายเรย์อิจิลูบศีรษะปลอบโยน จับเอวบางที่ถูกปกปิดด้วยเสื้อนอนตัวบางค่อยๆกดทับลงมา เชนเงยหน้าครางเสียงหลงก่อนจะเป็นฝ่ายขยับร่างกายเสยเอง
"อะ อื้อ ..ค..คุณเรย์ฮะ .."
เผยอปากออกยั่วเย้าให้อีกฝ่ายกดจูบลงมา ลิ้นเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อนขณะที่ช่องทางเบื้องล่างยังคงถูกเจ้าตัวเล็กควบคุม เชนเริ่มครางกระเส่าอย่างสุขสมเมื่อความต้องการของตนเองและอีกฝ่ายกำลังจะถึงจุดสิ้นสุด รวมแรงสุดท้ายกดกระแทกลงไปยังแกนกายอีกฝ่าย
"อือ ..คุณเรย์ฮะ" เชนเว้นวรรคประโยคเเพื่อหอบหายใจแอบปรายตามองน้ำขุ่นใสของตนเองที่เปรอะเปื้อหน้าท้องอีกฝ่าย "รักคุณเรย์นะฮะ .."
"ครับ รู้แล้วล่ะ" เรย์อิจิเชยคางมนขึ้นมาจูบให้รางวัลเด็กน้อยอย่างอ่อนหวาน
.
.
"ยูชั้นกลุ้มใจจริงๆนะ"
"เรื่องเชนน่ะหรอ บอกว่าไม่ต้องห่วง .." ยูบอกปัดๆระหว่างคว้ามันฝรั่งอบกรอบจากจานใส่ปากตาก็จับจ้องแน่วแน่ที่ลูกกลมๆของบอลในสนาม จุนเปนอนตะแคงข้างเพื่อหลบเสียงรบกวนจากบอลบิ๊กแมทซ์
"แกไม่ได้ฟังที่ชั้นพูดนี่หว่า ไอ้เลวเอ๊ย เห็นบอลดีกว่าเพื่อน ชั้นจะไปมอมยาหมาแกเดี๋ยวนี้แหละ!"
"เฮ้ย อย่า อ่ะ ๆ ฟัง ๆ ฟังแล้วโว้ย ยย" ยูจำใจที่จะต้องละสายตาจากศึกเดือดตรงหน้า ภาวนาในใจว่าระหว่างที่เขาหันไปคุยกับเพื่อนอยู่นี้ขอให้เชลซีได้ซะลูก! เทซึกิกระดกโค้กอึกใหญ่ๆ
"ชั้นจริงจังนะ ฮายาโตะน่ะ ..ชั้น .."
"อ้าว ยังไม่ได้คบกันอีกหรอ" เสียงจุนเปที่ฟังดูสุดจะงัวเงียดังขึ้นทำเอาสองเกลอสะดุ้งตัวโยน ไอ้บ้านี่ชอบตื่นแบบไร้สุ้มเสียงเทซึกิส่ายหน้า
"บอกไปตรงๆสิ ท่าทางเขาก็ไม่ได้ใจแข็งนี่นา" ยูออกความเห็น พยายามใช้หางตาเหล่มองจอทีวี
"ถ้าเผื่อเขาไม่ได้คิดอะไรกับชั้น .."
เทซึกิหูหางตกแบบนี้ทำเอาคู่ซี้ยูนั่งตาปริบๆหันไปมองพ่อคนสมองดีอย่างจุนเปที่หาววอดๆอีกรอบ จุนเปเหลือบตามองแล้วหยักยิ้มอย่างอารมณ์ดี คนที่อยู่ในช่วงสับสนมักทำอะไรเพี้ยนๆได้ เพราะฉะนั้นเขาจะให้คำแนะนำเพื่อก่อเกิดพฤติกรรมเพี้ยนให้แก่เทซึกิละกัน..!
"ฮายาโตะชอบแกแน่ เทซึกิ เพราะถ้าเขาไม่แอบเป็นพวกนิยมของนอกหน่อยๆมีรึจะสนใจไอ้ลูกครึ่งปากเสียน่ะ" จุนเปยิ้ม ยูพยักหน้าสนับสนุนอย่างแข็งขันหลังจากกลับไปสนใจเกมลูกหนังอีกรอบ
"แต่มันต้องมีวิธีการ แกมันแอบเป็นพวกคลั่งสไตล์และวัฒนธรรมนิดๆ เพราะงั้น ..ถ้าจะขอเขาเป็นแฟนน่ะ มันต้อง ......" จุนเปกระซิบกระซาบให้เทซึกิฟัง พ่อหนุ่มลูกครึ่งโวยวายแถมผิวสีขาวจัดนั้นยังแดงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
"เอาไปคิดดูนะ ..เขาเป็นถึงประธานนักเรียน จะสารภาพรักแบบธรรมดาได้ไงล่ะ จริงมั้ย"
